Pieken en dalen – Ook Stewie en Sophie hebben wel eens een off-day

Soms heb je het even gehad. Als je 's ochtends om 7:00 op een hysterisch toeterende en hobbelende bus stapt, waarna je bij aankomst flink op de hak wordt genomen door een taxi-chauffeur, hierna nogmaals wordt afgezet door een aggressieve kaartjesverkoopster voor een boot-ticket en je twee uur later letterlijk kotsmisselijk en zeeziek van diezelfde boot weer afstapt. De dag is pas half voorbij, maar nu al ben je kapot. Waggelend loop je – alle schreeuwende scooter-chauffeurs negerend – naar het dichtstbijzijnde hotel dat nog plek heeft, gooit je tas neer en vraagt je even heel eerlijk af: 'wat was hier ook alweer zo leuk aan?'

Ja, lieve mensen, jullie zullen wellicht denken; wat is dit nu zo ineens? Reizen is toch leuk en een grote aaneenschakeling van alleen maar geweldige gebeurtenissen? Alle reisverhalen die je leest, de foto's die je bekijkt, de verhalen die je hoort: alles is altijd mooi, leuk, great en 'fucking awesome'. De mensen zijn aardig, het eten overheerlijk, de tours ongelooflijk en de gehele trip zelf 'the best time of our lifes'. Wie niet beter weet zou haast denken dat wanneer je op reis bent, je automatisch belandt in een paradijselijke wereld, waar zorgen niet bestaan en baaldagen alleen toegeschreven zijn aan de mensen die thuis zijn gebleven.

Nou, Stewie en Sophie zullen jullie uit de droom helpen: ook op reis is niet alles zo geweldig als het lijkt. We zullen zeker niet beweren dat de afgelopen maanden tot nu toe minder dan geweldig zijn geweest (en we zijn nog steeds heel blij dat we niet fulltime op kantoor hoeven te zitten!), maar om te zeggen dat alles echt alleen maar allemachtigprachtig is? Nee, dat zou niet eerlijk zijn. Ook op reis heb je wel eens een off-day en het wordt tijd dat ook daar eens eerlijk over wordt gesproken. Tijd dus om de sluier van perfecte verhalen op te lichten en een ongecensureerde inkijk te geven in hoe het soms ook kan zijn.

Vermoeiend en frustrerend.

Als er twee woorden zijn die de afgelopen week van Stewie en Sophie moeten omschrijven dan zijn het deze wel. Daar waar Vietnam tot nu toe vooral heel leuk, nieuw en spannend was gebleken, leek er nu ineens een heel andere kant naar boven te komen. Of het komt dat Sophie het gelukkatje aan haar tas was verloren, of dat karma besloot hun geduld eens even flink op de proef te stellen; Stewie en Sophie weten het niet. Wat ze wel weten is dat door een aaneenschakeling van verschillende gebeurtenissen de lol er voor een paar dagen wel een beetje af was.

De reden hiervoor is dat je als toerist in Vietnam vaak wordt gezien als een wandelende geldmachine. En dan vooral als een machine die makkelijk gesaboteerd kan worden zodat er nog net wat extra geld uitgeknepen kan worden. Op alles wordt je afgezet. Van taxirit tot busticket en van een drankje langs de weg tot een geboekte tour. Niet zelden komt het voor dat de receptie van je hotel je probeert zoveel mogelijk dingen voor een torenhoge prijs te verkopen en dat ze je ineens een stuk onvriendelijker behandelen wanneer blijkt dat je om de hoek zelf een ticket voor wel een eerlijke prijs hebt weten te regelen.

Het is veel uitzoeken, regelen en vergelijken. Dat in combinatie met hete temperaturen,veel wachten en lange uren (soms bijna dagen!) in de bus, maakt dat het reizen hier soms erg vermoeiend kan zijn.

En ja, natuurlijk begrijpen Stewie en Sophie dat ze hier een stuk armer zijn en dat ze ook maar proberen hun geld te verdienen, maar het is vaak meer de manier waarop. Niemand zit te wachten op aggressief geschreeuw of om uitgelachen te worden door buschauffeurs wanneer er spullen van je zijn gestolen. Het lijkt hierdoor soms bijna alsof je als reiziger gewoon wordt gezien als een grap.

En misschien mogen westerlingen dan wel een stuk rijker zijn dan de meeste Vietnamezen hier. Ook Stewie en Sophie zijn maar gewoon backpackers die een jaar lang keihard hebben gewerkt en gespaard voor deze reis en zeker niet zomaar al hun geld over de balk kunnen smijten. Het is dan ook zuur wanneer je na veel kijken en vergelijken een goede en iets duurdere tour geboekt hebt, die achteraf een stuk minder blijkt waar te maken dan beloofd.

Gelukkig is gedeelde smart nog altijd halve smart en hebben Stewie en Sophie op dit soort momenten elkaar (en regelmatig wat medereizigers met dezelfde ervaringen en frustraties – wie heeft er immers niet uren in viezige rammelende bus doorgebracht of het drievoudige betaald voor een simpele taxirit?). De zogenaamde 'relatietest' zoals sommigen hun avontuur van tevoren noemden hebben ze bij deze dan ook met vlag en wimpel doorstaan.

En het is ook goed dat niet alles hier even mooi, leuk en geweldig is. Zo is het leven namelijk in Vietnam en dat is waarvoor je uiteindelijk ook op reis gaat: om dingen mee te maken en zelf te ervaren.   En dat er dan soms wat dingen tegenvallen of tegenzitten...that's life. Weg met alleen maar geweldige verhalen of perfecte facebookfoto's. Net zoals het 'echte' leven pieken en dalen kent, bestaan ook op reis hoogte- en dieptepunten.

De kunst blijft dan ook om ook op de mindere dagen de leuke dingen te blijven zien en Stewie en Sophie zijn er inmiddels achter dat het hier in Vietnam vooral de kleine dingen zijn die deze reis zijn glans geven. Van de vrouw in de trein die haar fruit met hen deelde, tot de geweldige service in het hotel in Hoi An of de man bij het busstation die hen voor niets zijn telefoon liet gebruiken. Tegen dit soort geluksmomentjes kan geen hobbelende busrit tegenop.

En als je dan na een week van tegenvallende gebeurtenissen met - zowaar! - een soepele busrit en eerlijke taxirit aankomt in Hanoi, in je hotel gratis wordt geupgrade naar een deluxe double room, en samen met wat nieuwe reisvrienden kan genieten van het goedkoopste bier ter wereld (5 bier voor nog geen euro!), dan lijken de mindere kanten weer even te vervagen en kan er met volle teugen worden gevierd dat na ieder dal ook zeker weer een piek tevoorschijn zal komen.

Same same but very different - Stewie en Sophie zien de verschillende kanten van Vietnam

'Same same, but different'. Wie door Zuidoost-Azie reist kan niet om deze uitspraak heen. De precieze betekenis is voor veel pas aangekomen toeristen een raadsel, maar Stewie en Sophie hebben de afgelopen week aan den lijven mogen ondervinden hoe deze uitspraak tot leven komt.

Laten we beginnen bij deze blogpost. Op het eerste gezicht gewoon een nieuw bericht, maar dan zonder de gebruikelijke plaatjes. Die zijn namelijk lastig te plaatsen als je laptop uit de nachtbus wordt gestolen. Deze laatste weken dus wat minder/kortere blogs. Dezelfde Stewie en Sophie, maar dan op een versoberde manier. Same same, but different.

Different was het ook in Dalat. Na de kokende hitte en drukte van Ho Chi Minh, was aankomen in Dalat een ware verademing. Wat hoger gelegen in de bergen heeft dit plaatsje een volgens de Lonely Planet een 'spring like climate'. Ja, het was inderdaad koeler, maar om nog steeds in korte broek en op slippers rond te lopen en het dan 'lente' te noemen, dat kan toch niet helemaal kloppen. Vietnamese lente misschien. In Nederland noemen we een lente als deze nog steeds gewoon een hittegolf. Same same, but different.

Vietnamese spring(roll) of niet, de omgeving van Dalat deed Stewie en Sophie wel wat meer aan Europa denken. Op hun trekking door het bos met alle dennenbomen hadden ze zich bijna op de Utrechtse Heuvelrug kunnen wanen (maar dan zonder bergen en hangbruggen). En wanneer je 's middags ergens langs het meer zat, zou je haast zweren dat je ergens in de Duits alpendorpje zat (maar dan zonder tientallen toerende scooters).
Het meest vervremende was echter nog de gekopieerde versie van de Keukenhof die ze hier hadden. Compleet met tulpen en Hollandse windmolens. Holland op z'n Vietnamees. Same same, but very different.

Na hoogvlakten van Dalat was het tijd om af te zakken naar de kust. Nha Trang was de volgende bestemming. En tja, hoe kunnen Stewie en Sophie deze plek nou het beste omschrijven? Laten we zeggen dat Nha Trang het Vietnamese antwoord is op Lloret de Mar en Salou, compleet met opgespoten stranden, aangeplante palmbomen en een 'Holland bar' om de hoek. Alleen zijn het hier niet de tieners die zich een gat in hun portemonne zuipen, maar de Russen die het goedkope bier wegdrinken als limonade.
Different? Ja, maar ook same same genoeg voor Stewie en Sophie om te weten dat dit niet een plek is waar ze lang willen verblijven. Tijd voor echt wat anders!

En dat anders kregen ze. Welkom in Hoi An, de (tot nu toe) favoriete plek van Stewie en Sophie in Vietnam. Een Unesco heritage site, met een prachtig oud centrum (scootervrij!) dat vol staat met prachtige en kneuterige koloniale gebouwen, die 's avonds sfeervol verlicht worden met honderden lampionnen. Het is bijna een sprookje dat tot leven is gekomen. Very different en very nice.

Nog 'nicer' was, dat vlakbij Hoi An het prachtige Cham Island ligt. Een ideale plek om met de boot naartoe te gaan en op het paradijselijke strand te hangen. Maar niet voordat er eerst gedoken werd!
Nu kan je op veel plekken duiken en zijn de basiszaken altijd hetzelfde (doorgaans met een duikbril en een duikfles), maar het zijn de onderwaterwerelden die het anders maken. Cham Island is qua duiken wellicht niet de meest mooie plek, maar voor Stewie sowieso de meest memorabele. Nadat hij eerder altijd alles met een snorkel had bekeken, ging hij nu voor het eerst echt helemaal kopje onder. Same water, different view. En zeker voor herhaling vatbaar!

Maar nog niet nu. De dagen vliegen voorbij en de volgende bestemming staat alweer gepland. Morgen wordt Hoi An achtergelaten voor Hue, wat - jawel - ook een Unseco site is, maar dan weer anders.
Of dit ook voor het hotel geldt dat Stewie en Sophie geboekt hebben zal nog gezien moeten worden. Er schijnen van dit guesthouse verschillende copycats te bestaan met (vrijwel) dezelfde naam, dus wellicht dat ze straks ineens bij nummer A worden afgezet terwijl ze bij nummer B moeten zijn. 'Ach', zegt de taxi-chauffeur dan, 'this hotel also good. Very nice, cheap price. Same, same you know.'

Met een glimlach in Vietnam – Stewie en Sophie worden warm ontvangen door Mrs. Long en Mr. Hung

Smiling Vietnam.

Stewie en Sophie hadden zich na een lange vlucht met vertraging en een Chinese overstop geen betere ontvangst kunnen wensen. Midden in de nacht kwamen ze moe en met volle backpacks aan bij het guesthouse van Mrs. Long, waar ze een prachtige (en schone!) kamer werd getoond. Wat een verschil met hun stinkhol in Hong Kong!

Of ze nog iets wilden eten of liever meteen slapen? Twee vermoeide hoofdjes zeiden genoeg: Slapen! Mevrouw Long glimlachte. Neem dan in ieder geval een flesje water mee en rust lekker uit. Morgen zal ik jullie wat meer informatie geven over Ho Chi Minh City.

En zo geschiedde. Na een heerlijke nacht en flink wat uren slaap werden Stewie en Sophie een stuk uitgeruster wakker. We zijn in Vietnam! Hoe zou het zijn, wat gaan we doen? Na een ontbijt van jam en franse baguettes en een stadsplattegrond met allerlei ‘recommendations’ van mevrouw Long, werden de eerste stappen buiten het steegje van het guesthouse gezet. Het contrast had niet groter kunnen zijn. Van de koele en rustige ruimte naar de hitte en de hektiek van de stad. Ruim 35 graden (Hot Chi Minh was een goede naam geweest) en overal waar je keek; brommers, scooters en nog meer motorische voertuigen op twee wielen. Tel daar nog eens de tientallen eettentjes en straatstalletjes bij op en de gekte van deze plek is compleet.

Nog een beetje verdwaasd en enigzins overvallen door de drukte liepen Stewie en Sophie rond. Voorzichtig de weg overstekend, wennend aan al het getoeter en met klotsende oksels van het zweet. Een ding was zeker: ze konden niet zeggen dat er niet genoeg te zien was! Wat een indrukken!

Gelukkig bood een schaduwrijk park wat verkoeling. En het duurde niet lang voordat ze meteen wat nieuwe vrienden hadden gemaakt. Vietnamese studenten die maar al te graag even met je willen kletsen om zo hun Engels te kunnen oefenen. Voor ze het wisten waren Stewie en Sophie een dik uur verder en hadden ze niet alleen een ‘goede daad’ gedaan, maar meteen ook zelf wat meer over de cultuur en de mensen van Vietnam geleerd. Met een glimlach verlieten ze het park. Zou deze vriendelijkheid besmettelijk zijn?

Mrs. Long zou het woord ‘behulzaamheid’ in ieder geval zelf uitgevonden kunnen hebben. Ze nam uitgebreid de tijd om Stewie en Sophie stap voor stap uit te leggen hoe ze met een local bus naar hun volgende bestemming konden komen. Je kan immers wel een tour naar de Mekong Delta nemen, maar het is natuurlijk veel leuker en uitdagender om zelf alles te regelen.

Dus daar gingen ze; bepakt en bezakt met al hun spullen en een briefje met Vietnamese aanwijzingen naar het busstation. Daar bleken ze niet de enige te zijn. Omdat de Vietnamezen zelf een lang weekend hadden, gingen ook zij massaal op pad om vakantie te vieren of familie te bezoeken. Het was een drukte van jewelste op het busstation, maar gelukkig was ook hier weer een mannetje met een glimlach om de ‘verloren’ toeristen een handje te helpen.

Vier uur en een hoop getoeter later kwamen Stewie en Sophie aan in Can Tho. Hier werden ze opgewacht door Mr. Hung, bij wie ze de komende twee nachten in zijn homestay langs een mekongrivier zouden doorbrengen. Alleen...hoe kom je daar precies? Juist, zoals alle Vietnamezen overal komen: met de scooter! De grote backpacks voor tussen de benen van de bestuurder en de kleine rugzakjes samen met Stewie en Sophie achterop. Goed vasthouden en scheuren maar! (Voor de papa’s en mama’s: ja, er werden helmen gedragen). Een beetje een ‘bumpy ride’ was het wel, maarja in het kader van ‘doe als de locals doen’, kan een scooterrit in Vietnam natuurlijk niet ontbreken. Veilig en wel werden ze uiteindelijk afgezet bij hun river bungalow, waar ze moe maar voldaan hun tassen konden afgooien en konden genieten van de afwezigheid van het lawaai dat ze in Ho Chi Minh achter zich hadden gelaten.

Maar ook de rust op het platteland blijkt maar van tijdelijke aard. Dat merkten Stewie en Sophie wel toen ze de volgende ochtend om 4:00 wakker werden door alle motoren van bootjes, kraaiende hanen en blaffende honden die de morgenstond wel met heel veel goud in de mond namen. Nu moesten ze sowieso vroeg op voor de boottour die ze om 6:00 ’s ochtends zouden maken, maar dit tijdstip was na een avondje gezellig tafelen en ‘happy water’ drinken met Mr. Hung en de mede gasten wel heel erg vroeg! Nog even omdraaien onder het muskietennet dus maar en twee uur later alsnog fris uit de veren om op pad te gaan. Tijd om de mekongdelta vanaf het water te bekijken!

Mr. Hung leek van al het blije water de vorige avond geen last te hebben, en was zelfs op dit tijdstip al een brok glimlachende energie. Samen met hem, de schipper, een Chinees en een Duits stel gingen Stewie en Sophie op pad. Eerst een ontbijtje op de boot en daarna door naar het kloppende hart van de rivier: de drijvende markt. Of beter gezegd: grootmarkt. Dit is de plek waar lokale boertjes en handelaren hun koopwaar in vele kilo’s van grote boten kopen om deze in hun eigen dorp weer te verkopen. Er waren boten vol met ananas, boten met watermeloen, boten met bananen en tussendoor ook nog kleine bootjes die alle marktlui van een noodle-ontbijtje voorzagen.

Mr. Hung leek veel marktlui te kennen (of deed in ieder geval alsof) en begroette iedereen met een bulderende lach en een uitgelaten ‘Sin Jow’ (hallo in het Vietnamees).

Na de drukte van de markt, werd er tijd genomen om nog wat kleinere waterwegen te verkennen en meer te leren over de lokale beroepen die hier allemaal worden uitgeoefend. Van de rijstnoodle-fabriek tot een plantenkwekerij en van de smit tot een rijstgroothandel. Mr. Hung wist overal uitgebreid over te vertellen en liet uitgebreid zien hoe de mensen hier werken en leven.

Wat in ieder geval duidelijk werd, is dat de rivier hier overal centraal staat. En dat dit ook meteen de reden is waarom deze zo ontzettend smerig is. Alles wordt erin gedaan (wassen, schoonmaken), maar ook alles wordt erin gegooid. Van stukken ananas tot plastic tassen, blikken, flesjes en andere meer onherkenbare zaken. Als je dan ziet hoe kleine kindjes in deze bruine smeerboel hun handen en gezicht wassen, vraag je je af hoe het mogelijk is dat ze hier niet ziek van raken. En blijven glimlachen.

De glimlach van het gezicht van Stewie en Sophie is er inmiddels zelfs met dit hardnekkige rivierwater niet meer af te spoelen. Wat is Vietnam een verrassend geweldig land! Zo kort nog maar hier en al zoveel onuitwisbare indrukken. Dat belooft wat voor de rest van hun trip!

De (enigzins) koele heuvels van Dalat wordt de volgende bestemming, maar voordat het zover is, eerst nog een glaasje ‘happy water’ in a very happy place. Keep smiling!

Van westerlijk oost naar oosterlijk west – Stewie en Sophie verruilen Auckland voor Hong Kong

Het was even omschakelen. Hoewel Stewie en Sophie wisten dat het anders zou zijn, was het toch even wennen; van Auckland naar Hong Kong. Een vertroebelde en vermoeide blik van de lange vlucht en een jetlag hielpen niet mee. Wat ook niet hielp was binnenkomen op een kamer van een paar vierkante meter, waarbij de vloer nog onder de haren lag en de badkamer (waar je praktisch gezien kon plassen en douchen tegelijkertijd) stonk naar lauwe pis. Welkom in Azië!

Ja, het is even je standaarden bijstellen als je als westerling arriveert in het oosten. Maar gelukkig doet een goede nachtrust een mens goed en aangezien de bedden (van IKEA fabrikaat) verder prima waren, waren Stewie en Sophie de volgende dag een stuk beter in staat om Hong Kong met een frisse en vernieuwde blik te bekijken.

En met die uitgeruste blik op zak, zagen Stewie en Sophie een immens grote stad, die ze in eerste instantie wat deed denken aan Tokyo. Hoge gebouwen, veel kantoren, overal drukte en – natuurlijk – aziaten overal waar je maar kijkt. Maar Hong Kong is geen Tokyo. Verre van zelfs. Daar waar Tokyo en zijn inwoners blinkend schoon, strak georganiseerd en extreem beleefd is, is Hong Kong hectisch, druk en niet altijd even vriendelijk. Wie nog steeds in de veronderstelling is dat alle aziaten op elkaar lijken, heeft het in dit geval mooi mis.

Maar...als je door de dikke smogwolk en de eerste cultuurshock heenkijkt, dan blijkt dat onder die dikke laag een mist een ontzettend gave en verrassende stad te zitten. Hong Kong is namelijk niet zomaar een metropool, maar eentje die omringd wordt door groene heuvels en ruimte biedt voor grote parken, verstopte tempels en nog ontzettend veel meer moois om je een vele dagen bezig te houden (en je ruim te voorzien van platvoeten en zweetoksels!)

 

Hoe meer Stewie en Sophie zagen, des te meer ze de stad begonnen te waarderen. Van de betoverende Ten Thousand Buddah Monastry, tot de toeristische Peak Tram en van oude Heritage Trail tot de overtocht met de Star Ferry.

Iedere ochtend werd er vroeg opgestaan om met wat eten uit de supermarkt in het park te ontbijten en te bedenken wat er vandaag allemaal gezien en gedaan moest worden. Het is maar goed dat Stewie en Sophie in dit geval uitkeken op allemaal tai-chi’ende chinezen, want met zoveel te zien en te doen zou je bijna vergeten dat je af en toe ook een beetje rust nodig hebt.

Een beetje moe zijn Stewie en Sophie dan ook wel. Een nieuw continent, nieuwe cultuur, nieuwe indrukken. Het gaat je niet in de koude (of in dit geval – hete kleffe) kleren zitten. Maar de eerste omschakeling is gemaakt. En hoewel die in eerste instantie een beetje stroef ging, lijken ze nu aardig opgewarmd. De eerste kennismaking is gemaakt en er moet gezegd: dit smaakt naar meer (en dan hebben ze het niet alleen over het eten)!

Hong Kong is te gek en het is bijna zonde dat zoveel mensen hier alleen een tussenstop maken en niet de kans nemen om ook daadwerkelijk uit te stappen en de stad te bekijken. Gelukkig hebben Stewie en Sophie deze kans wel gepakt en hebben ze nog één dag om van alles hier te genieten voordat ze doorvliegen naar hun volgende bestemming: Ho Chi Minh, Vietnam. Hoe het daar zal zijn, dat weten ze niet, maar aangezien iedereen daar op een brommer schijnt te rijden, moet het met dan schakelen wel snor zitten. Laat de cultuurshock dus maar komen; Stewie en Sophie zijn klaar voor de volgende versnelling!

‘And now,the end is near...’ – Stewie en Sophie beantwoorden vlak voor vertrek wat laatste vragen

Het is zover. Nog een paar uur en dan vertrekt het vliegtuig. Nieuw Zeeland wordt verruild voor Azië en met een vlucht van 11,5 uur zal er een compleet nieuwe wereld voor Stewie en Sophie open gaan. Andere cultuur, andere mensen, ander eten...

Maar voor het zover is, en de laatste ritsen van de tas dichtgaan (als alles past!), nemen ze eerst nog de tijd om wat laatste vragen over Nieuw Zeeland te beantwoorden. Drie maanden ‘Aotearoa’ laat je immers niet zomaar achter je!

·         Wat is het mooiste dat je hebt gezien in Nieuw Zeeland?

Stewie: Het moment dat we op het zuidelijkste puntje van het noordereiland aan de overkant de bergen van de Kaikoura Range boven de mist zagen uitsteken. Sowieso blijven de bergen steeds weer bijzonder om te zien.

Sophie: Met stip on één, Tongariro National Park. Het is lastig uit te leggen waarom (nouja, eigenlijk niet – het is gewoon bloedmooi!), maar die plek heeft echt iets magisch. Tussen al het lieflijke en groene van het Noordereiland is daar ineens een stuk ruig landschap dat je eerder op het Zuidereiland zou verwachten. En dan nog de Tongariro Crossing...Het is echt een filmset die ‘tot leven’ is gekomen.

·         Wat is je het meest opgevallen aan Nieuw Zeeland/Nieuw Zeelanders?

Stewie: Ontzettend vriendelijke mensen. Heel hartelijk, maar soms wel met het gevoel dat ze hier nog een paar jaar achter lopen. Oja, en wat is dat toch met de kiwi-mannen en hun voorliefde voor (erg) korte broekjes?

Sophie: Het meest opgevallen aan Nieuw Zeeland: Het groene, gevarieerde en verrassende landschap (het ene moment rijd je nog langs de zee, het volgende moment heb je weiland, en als je de bocht omgaat heb je ineens bos en bergen).

Wat me het meest opgevallen is aan de Nieuw Zeelanders: Supervriendelijk, relaxed, maar als het op possums aankomt is er geen vriendelijk woord meer wat er uit hun mond komt.

·         Wat is je ‘favourite kiwi dish’?

Stewie: Mmm..lastig. Mag ik ook twee dishes kiezen? Dan wordt het pie en verse fish ’n chips.

Sophie: Smoked mussels! Rond een uurtje of 5 met een koud glas cider...mmm!  Sowieso de verse (en grote!) mosselen en al het andere seafood wat smaakt alsof het diezelfde dag nog gevangen is. Jummie!

·         Welk moment zal je niet snel meer vergeten?

      

       Stewie: Mijn verjaardag. Sowieso voor het eerst zomers en in korte broek! En dan ook nog eens verrast  met een verjaardagsontbijt van pannenkoeken en daarna nog taart van de hostel-eigenaar.

        

       Sophie: Het moment dat we in Auckland aankwamen en het vliegveld verlieten en dat het (in januari) ineens  een heerlijke 20 graden was! Dat gevoel van die eerste dag en dat ons avontuur nog moest gaan beginnen. Alles lag nog open en dat gaf echt een ontzettend fijn, blij en vrij gevoel.

·         Wat is de mafste ervaring die je hebt gehad?

Stewie: Een familiediner bij een van onze WWOOF adressen. Wij dachten aan te schuiven bij een gezellig feestmaal vanwege het 25-jarig huwelijksjubileum van onze ‘gastouders’, maar in plaats daarvan kwamen we terecht in een ongemakkelijke situatie, waarbij eigenlijk niemand wat zei en iedereen na een half uur al van tafel schoot. Heel vreemd.

Sophie: Aankomen bij Hukatere Lodge en daar verwelkomd worden door een vreemde Duitse dame die de lodge runt samen met een oude aboriginal man genaam ‘Uncle’. Heel gek stel.

En laat ik natuurlijk niet ons bezoek aan mr & mrs. Watson vergeten! Kennissen van Eileen en net zo in de leer als zij. Heel aardig, maar dat orgelspel midden in een gesprek had echt niet gehoeven!

·         Vervelendste persoon die je hebt ontmoet?

Beide: Gijs! Nog nooit zo’n omhooggevallen en irritante Nederlander ontmoet. En dan dat gemaakte Amerikaanse accent. Get a bloody life mate!

·         Noorder- of Zuidereiland?

Stewie: Noordereiland (meest leefbaar, lekker klimaat en goed om te mountainbiken).

Sophie: Het Noordereiland. Iedereen die in Nieuw Zeeland is geweest heeft het altijd over het Zuidereiland. En ja, het is inderdaad ruiger en wellicht wat indrukwekkender, maar het Noordereiland heeft toch meer leven en diversiteit (plus natuurlijk het Tongariro National Park!).

·         Kamperen of slapen in een hostel?

Stewie: Kamperen (met af en toe een zacht bed in een cabin tussendoor).

Sophie: Oeh, lastig. Ik ben van origine geen ‘happy camper’, maar het is me tijdens deze reis erg meegevallen. Als je op een goede camping staat dan (ben toch wel erg voor een warme douche in de ochtend). Maarja, in een hostel ontmoet je weer net wat meer mensen.. Mag ik ook voor beide kiezen? Kamperen afgewisseld met hostels.

·         Turn right of give way?

Stewie: Turn right. Met al die maffe regels hier is dat het meest logisch.

Sophie: Give way. Met die gekke Nieuw Zeelanders weet je het immers maar nooit. Waren ze al niet echt goed op de hoogte van hun eigen regels, nu ze ook nog eens aagepast zijn is het helemaal uitkijken. Liever dus even wachten en dan veilig oversteken.

·         Het leukste van reizen in Nieuw Zeeland?

Stewie: Al die verschillende landschappen. Het ene moment rijd je tussen de weiland, het volgende moment langs de zee, heuvels of bergen. Achter iedere bocht ligt weer een ander landschap verscholen.

Sophie: De diversiteit. Het is een land, maar soms lijkt het alsof het heel veel landen tegelijkertijd is. Zo waan je je nog in de Ardennen en zo lijk je midden in de Franse Alpen of de Noorse fjorden te zitten. Het is nooit saai en toch ook heel eigen.

·         Het vervelendste van reizen in Nieuw Zeeland?

Stewie: Afscheid nemen van onze ‘Bob’.  De rode Honda Accord bleef iedere keer weer een mooie wagen om te zien.

Sophie: De koude nachten tijdens het kamperen. Niets vervelender dan rillend je slaapzak instappen en ’s ochtends ijskoud weer wakker te worden.

·         Beste WWOOF-baan?

Stewie: Gras maaien bij ‘ome Tony’ en zijn hostel in de Coromandel. Relaxte gast en relaxte instelling. Alles komt zoals het komt en als het vandaag niet komt, dan komt het morgen wel.

Sophie: Flessen vullen bij Ciderville. ’s Ochtends om tien uur met je handen onder de alcohol en ’s middags lekker bijkomen met een glas zelfgebrouwen appelcider. Ik kan me slechtere baantjes indenken!

·         Favourite kiwi animal?

Stewie: De dolfijnen die we zagen bij Kaikoura. Heel cool om te zien hoe ze uit de zee omhoog sprongen.

Sophie: Alpaca’s. Een soort fluffy lama’s met grote bambi-ogen. Daar mogen de weilanden bij ons ook wel mee vol staan!

·         Mooiste kiwi-woord/uitspraak?

Stewie: Niet zozeer één woord, maar meer de manier waarop ze dingen uitspreken (“fush ’n chups” in plaats van “fish ’n chips” en “ear” in plaats van “air”)

Sophie: ‘Sweet as bro’!’

·         Wat heb je het meest gemist van thuis?

Stewie: Een fietsmaatje. Zoveel mooie tracks, maar alleen is het toch minder leuk.

Sophie: Af en toe je eigen plekje met je eigen spullen (en wat meer ruimte!). Maar een goede boterham met appelstroop en geitenkaas zou er ook wel in gaan!

·         Wat absoluut niet?

Stewie: Werk!

Sophie: De winter! Wat ben ik blij dat ik die kou van thuis niet heb hoeven mee te maken. Lang leve een half jaar zomer!

·         Meest gebruikte reisquote?

Stewie: ‘So, where you from?’

Sophie: ‘Liefjuuuhh, poef!’ (lang verhaal)

·         Laatste woorden voor vertrek?

Stewie: Dag Bob en alle kiwi’s. Het was mooi hier en op naar andere mooie dingen!

Sophie: Nieuw Zeeland was te gek, maar ik kijk uit naar wat nieuws. Op naar Azië en nieuwe avonturen!