Oogjes dicht en backpackjes toe - Stewie en Sophie zeggen gedag

Een jaar lang hadden ze ernaar uitgekeken. Maanden van werken, weken van sparen en dagen van aftellen. Iedere nacht werd er weer een kruisje op de kalender gezet en kwamen ze stukje bij beetje dichterbij de start van het grote avontuur.

Hoe lang het aftellen echter ook heeft moeten duren, de reis zelf is in een oogwenk voorbij gevlogen. 

Bijna zes maanden lang hebben jullie via deze weg de avonturen van Stewie en Sophie kunnen volgen. Van Tokyo tot Nieuw Zeeland en van Hong Kong tot Vietnam, Maleisie en Singapore. De poppetjes in onze ogen hebben veel gezien en veel culturen vanuit verschillende ooghoeken mogen aanschouwen. Iedere bestemming was een reis op zich en soms was er zelfs zoveel te zien dat we haast bang waren om met onze ogen te knipperen om ook maar iets te moeten missen.

Maar ja, als je te lang met je ogen open blijft lopen, dan komt er een moment dat de oogleden op een gegeven moment toch een beetje zwaar beginnen te worden. Hoe graag we dan ook in deze dagdroom zouden willen blijven dromen, we kunnen er helaas niet omheen dat de tijd is aangebroken om de ogen te sluiten en wakker te worden in de wereld die 'realiteit' heet. Er moeten banen gezocht, familie geknuffeld, bankrekeningen gespekt en opnieuw geleerd worden hoe je ook alweer in een eigen huisje leeft in plaats van al rondtrekkend vanuit je rugzak. Het zal even wennen zijn. Een vertrouwde blik, maar toch ook weer een nieuwe kijk.

En hoewel eeuwig dromen helaas wellicht niet mogelijk is; de herinneringen staan in ieder geval wel voor eeuwig op ons netvlies gebrand. Herinneringen die niemand meer van ons afneemt en waarbij we geen ogen of poppetjes nodig hebben.

Het wordt dus tijd. Tijd om afscheid te nemen van Stewie en Sophie en met weer onze eigen blik de wereld genaamd 'thuis' te bekijken. Nog een nachtje slapen, nog een nachtje dromen en dan is het gedaan. De ogen gaan dicht, de backpacks gaan toe. Slaap zacht lieve poppetjes, tot de volgende nieuwe reis!

Op zoek naar het paradijs - Stewie en Sophie zijn niet de enigen

Het paradijs. Wie wil daar nou niet heen? Stewie en Sophie slaan een kort bezoek aan het Hof van Eden in ieder geval niet af. De vraag is alleen: waar ligt het paradijs en hoe kom je daar?

Om het antwoord op de eerste vraag te geven: het paradijs ligt op de Perhentian Islands in Maleisie. Als je de Lonely Planet moet geloven tenminste. Het heeft iets te maken met 'crystal clear waters, turquoise colored ocean and white sand beaches'. Klinkt niet verkeerd.

Maarja, dan moet je er wel nog eerst zien te komen. Op zich niet zo'n probleem, aangezien het vervoer ernaar toe overvloedig geregeld wordt door boten en mini-busjes. Maar dan moet je niet net in het mini-busje zitten dat vanuit het oerwoud enige vertraging oploopt, waardoor de laatste normale boot gemist wordt, er anderhalf uur op een vervangende boot gewacht moet worden, wat uiteindelijk een maniakale speedboot blijk te zijn, die als enige doel lijkt te hebben om vermoeide reizigers alsnog met een overdosis adrenaline aan de rand van het eiland af te zetten.
Dus, daar sta je dan. Met je backpack, in het donker, op een strand, zonder accommodatie. Welke kant op naar Eden? Links, rechts...? Gewoon rechtdoor naar het eerste beste guesthouse maar. Dit is immers het paradijs!

Laten Stewie en Sophie nou echter niet de enige zijn die dit dachten. Ze waren van tevoren al gewaarschuwd dat er (vooral tijdens weekenden en schoolvakanties - daar doen paradijzen blijkbaar ook aan) nog meer kapers op de kust zouden zijn, maar dat er zoveel zoekende zieltjes zouden zijn, dat hadden ze niet gedacht!
Ja, en zo kan het je zomaar overkomen, dat je je eerste nacht in het paradijs niet doorbrengt in een hemelbed met gouden zandkorrels voor je voordeur, maar dat je gewoon op een matrasje op de grond moet liggen in een kamer die nog niet helemaal afgebouwd is, met het enige goud dat blinkt, de spijkers en schroeven van de bouwvakkers zijn. So far for the Garden of Eden.

Maar Stewie en Sophie zijn niet voor een gat te vangen. De potentie van een paradijs is er en als het dus zou moeten bestaan, dan zou het inderdaad wel eens hier kunnen zijn. Misschien moeten ze gewoon wat harder zoeken?
Een halve ochtend - en vele volle guesthouses - later begint het er al wat meer op te lijken. Er is een beach-hutje gevonden (check), met uitzicht op zee (check), zandkorrels voor de voor de deur (ok, niet van goud, maar - check) en palmbomen met kokosnoten binnen handbereik (check). Dit zou best nog wel eens wat kunnen worden!

En inderdaad, naarmate de dagen vorderde, leek het paradijs zich steeds meer aan Stewie en Sophie kenbaar te maken. De zee kleurde blauwer, het water werd transparanter, de stranden witter.... Dit alles werd nog beter, toen ze na vier nachten op het kleine eiland (ja, de Perhentians bestaan uit twee eilanden, of - zoals in de Lonely Planet beschreven staat - 'even Eden has to be devided up'), besloten ook nog twee nachten door te brengen op het grote eiland. Wow! Waar komt deze plek ineens vandaan? Was dit niet het punt waar de regenboog eindigde na die fikse stortbui voordat ze de eerste avond de speedboat opstapten? Ja, dit zou best wel eens die pot met goud aan het einde kunnen zijn!

En wat doe je dan verder als je het paradijs eenmaal hebt gevonden?
Nou, eigenlijk niet zoveel. Afgezien van een dag snorkelen, werd er door Stewie en Sophie verder voornamelijk geluierd, in de zon gelegen en genoten. Even niet reizen, niet plannen, niet denken.
Niet denken. Niet aan het feit dat ze Eden met vele andere toeristen moeten delen, maar vooral niet aan het feit dat deze plek ook eens weer achtergelaten moet worden en dat ook aan paradijselijke momenten ooit een einde zal moeten komen.

Het paradijs. Wie wil daar nou niet heen?

Beestjes, beestjes, beestjes - Stewie en Sophie trekken de jungle in

Wie in Maleisie besluit richting Taman Negara (het oudste regenwoud ter wereld) te gaan, zal vroeg of laat door andere reizigers geconfronteerd worden met letterlijk bloedstollende verhalen over de meest voorkomende dieren daar: bloedzuigers.
Zeg Taman Negara en je zegt ' leeches'. Achter iedere boom, ieder junglepad, iedere liaan...overal zitten ze en, met een beetje pech, na een dag wandelen vooral op jou.

Nu laten Stewie en Sophie zich niet zo snel bang maken, maar het idee om zich zonder enige voorbereiding in het walhalla van kleine bloedzuigende krengen te storten, dat zagen ze toch niet zo zitten. Tijd voor actie dus! Een goede reiziger is een voorbereide reiziger en waar kan je beter wennen aan zuigende beestje op je lichaam dan in de ' Dr. Fish Spa'?
Zo gezegd zo gedaan en niet veel later zaten Stewie en Sophie dag voor hun jungle-avontuur met hun voetjes in een groot aquarium vol met knabbelende visjes die zich tegoed deden aan hun dode huidcellen (wat na bijna twee maanden alleen maar op slippers lopen overigens geen overbodige luxe was!). Een vreemde gewaarwording. Eerst onwennig en eng, daarna vooral kietelig en uiteindelijk op een vreemde manier erg ontspannend. Als het met bloedzuigers ook zo gaat, nou, laat ze dan maar komen hoor! Stewie en Sophie zijn klaar voor de jungle!

Maarja, eenmaal na een lange bus- en bootrit aangekomen aan de rand van de jungle, was er van bloedzuigers nog maar weinig te merken. Sowieso waren er niet veel grote, enge beesten te spotten. Sta je daar een mode-flater te slaan met je sokken over je broek, lange mouwen en met een zaklamp op je hoofd. Zo goed voorbereid en wat krijg je dan tijdens de night-jungle-trekking; een sprinkhaan, een spin en een wandelende tak (ok, en een slang, dat was dan wel weer heel 'jungle-like'). Een beetje jammer.

Maar goed, je mag wellicht ook niet teveel verwachten als je gewoon aan de rand van het park zit en zonder tour niet veel verder komt dan de (letterlijk) gebaande paden en de 'spectaculaire' canopy walk vol met andere toeristen.
Op zoek naar toch nog wat actie en wat ' Tarzan en Jane'-gevoel hebben Stewie en Sophie zich er nog wel aan gewaagd om zelf een flinke heuvel te beklimmen, die ze uiteindelijk vooral beloond werd met heel erg buiten adem zijn en meer dan kletsnat van het zweet. Maar hoewel bloedzuigers erom bekend staan vooral na enige nattigheid actie te ondernemen, was er zelfs na deze flinke zweetpartij geen bloedspoortje te bespeuren. Opgelucht, maar toch ook wel een klein beetje teleurgesteld (het was natuurlijk wel stoer geweest - om over de spectaculaire foto's nog maar te zwijgen!) Al die voorbereiding, al die moeite en dan nog geen een bloederig zuignapje dat zich even aan je vast wil zetten. Zou er iets in ons bloed zitten?

Misschien houden bloedzuigers gewoon niet van te goed voorbereidde Hollanders. De duidelijk niet voorbereidde (hij wist niet eens wat een leech was!) Fransman was namelijk wel een gewilde prooi. Als enige mocht hij een dik mormel van zich afschudden, die daarna vakkundig door de gids werd uitgeknepen om de hele groep te laten zien hoeveel bloed er wel niet uit zo'n klein beestje kan komen.

Mmm...misschien dat Stewie en Sophie na deze 'one-leech-show' uiteinelijk toch knabbelende visjes verkiezen boven bloedzuigende wormen. Goed voorbereid of niet; tijd om het regenwoud te verlaten. Op naar het strand, visjes en de zee!

Een mengelmoes van relaxte curries - Stewie en Sophie genieten van reizen 'Malay-style'

Niks ten nadele van Vietnam, maar wat was het voor Stewie en Sophie een verademing om na alle drukte en hektiek van de laatste weken ineens aan te komen in een land waar toch duidelijk een veel relaxtere reissfeer hangt.
Vanaf de eerste dag in Maleisie viel het al op: geen getoeter, roepende taxichauffeurs, mensen die constant iets van je willen. Rust heerste er. Rust en behulpzaamheid. Oprechte behulpzaamheid zelfs! Zonder verdere bijbedoelingen.

Stewie en Sophie konden er in de bus van Kuala Lumpur naar Melakka bijna niet over uit. Hoe kan het dat het ineens zo makkelijk gaat? Een paar aanwijzingen van de hostel-eigenaar, een metro naar het station, een kaartje (met een vaste prijs!) aan de counter...Hoppa, nog geen 5 minuten later zaten ze in de meest luxe airconditioning bus op weg naar hun volgende bestemming. Zo kan het blijkbaar dus ook!

Reizen 'Malay-style': dit is precies waar Stewie en Sophie in hun laatste naar op zoek waren. No worries, maar gewoon lekker relaxed van hot naar her.
En van hot naar her gingen ze. Er is namelijk genoeg te zien in dit land van de palmbomen (lees: palmolie-plantages), eilanden en oerwouden. Zo zaten ze na alle shoppingscentra van Kuala Lumpur ineens in het koloniale stadje Melakka (waar wij Hollanders ooit nog hebben gezeten) en bracht een boot hen daarna vanaf Mersing naar het paradijselijke eiland Tioman. Al slurpend aan een tropisch sapje, verzuchtten Stewie en Sophie nogmaals hoe heerlijk het nu ineens is. No worries, just Malaysian curries! Of Indiase roti, of Chinese noodles...

Misschien komt het doordat Stewie en Sophie Maleisie als bestemming zeer impulsief en op het laatste moment gekozen hebben, maar al reizend door dit land hebben ze constant het gevoel steeds in een andere wereld terecht te komen. Niet alleen vanwege de verschillende plekken, maar ook vanwege het feit dat er zoveel verschillende mensen en culturen te vinden zijn. Vrijwel iedere stad kent hier een China-town of een Little India, waardoor je je het ene moment in China kan wanen en dan weer in de straten van New Delhi. Het is op deze manier een kleine wereldreis op zich.

En tja, als je dan toch op wereldreis bent, dan kan je net zo goed nog wel een extra land meepakken. Het reizen gaat hier zo relaxed; voor ze het wisten waren Stewie en Sophie in Singapore aanbeland. Of was het toch India? Stewie en Sophie zijn de kluts een beetje kwijt. Vanuit Maleisie in een dag naar Singapore en dan terecht komen in een hostel in de wijk Little India (en dan letterlijk klein India!)..Hoe groot wil je je culturele mixsap hebben? Maar goed, hun 'landgevoel' mogen ze inmiddels dan een klein beetje kwijt zijn, hun relaxmodus hebben ze absoluut nog niet verloren.

Vanavond verblijven ze dus nog een nachtje in het absurde 'Dinseyland voor yuppen en expats', om daarna weer terug te keren naar 'mellow Malaysia' en te ondervinden of de bloedzuigers in het oudste regenwoud ter wereld  het net zo ontspannen met ze voor hebben als Stewie en Sophie tot nu toe hebben mogen ondervinden. En zo niet, no worry, dan stoppen ze die bloedzuigers gewoon in hun curry!

Surpise, surprise! - Stewie en Sophie zeggen hallo vanuit...

...Kuala Lumpur! Ja, dat hadden jullie niet gedacht he? Nou, Stewie en Sophie tot een aantal dagen geleden ook niet. Maar aangezien je het lot soms een klein handje moet helpen en zelf je eigen geluk moet zoeken, is er na lang wikken en wegen en een aanzienlijke lijst van voors- en tegens, besloten om de plannen voor China voor nu te laten voor wat ze zijn en het laatste stuk van de reis door te brengen in het (als het goed is!) meer 'relaxte' Maleisie.

Een heel nieuwe bestemming zo ineens, maar wel een bestemming die nu al erg goed aanvoelt. Aangezien de laatste week in Vietnam vrij energieslopend was geweest, vroegen Stewie en Sophie zich steeds meer af of China wel de plek zou zijn om hun reis te eindigen. Hoewel ze nog steeds erg geintrigreerd zijn door de cultuur en benieuwd naar al het moois wat dit land te bieden heeft, is dit wellicht meer een bestemming die je fris en met genoeg tijd en voorbereiding moet aangaan.
Taalbarrieres, cultuurverschillen, grote afstanden, lange reistijden, sesamzaad...het zijn allemaal factoren die in de gemaakte keuze hebben meegespeeld. En aangezien inmiddels ook de laatste weken van de reis zijn geslagen, kan het geen kwaad om wellicht juist weer wat energie op te laden voordat thuis het 'echte' leven weer begint en er (help!) weer naar banen moet worden gezocht.

En dus is er gekozen. China is van de kaart en Maleisie is de nieuwe uitdaging. Behalve een klein beetje vooronderzoek  (lang leve het grote aanbod van goedkope - niet zo legale - Lonely Planets in Vietnam!) hadden Stewie en Sophie voor vertrek geen idee wat ze konden verwachten. Ja, paradijselijke stranden en tropisch regenwouden, maar verder...?

Een kleine dag in Kuala Lumpur laat zien dat Maleisie vooral een hele aparte smeltkroes is van allerlei culturen. Het land behoort tot Zuidoost-Azie, maar voelt als een mengeling van Azie, India, Indonesie, China en wat Arabische landen in een. Het grootste gedeelte van de bevolking is moslim en Stewie en Sophie moeten zeggen dat het best een aparte gewaardwording was om ineens veel aziatisch uitziende vrouwen met hoofddoekjes en soms zelfs burka's te zien.

Maar het zijn niet alleen hoofddoekjes die hier de moskee laten luiden. Je vind hier net zo goed vrouwen in Indiase gewaden, mannen met tulbanden en 'gewone' Aziaten die het liefst de wat meer westerse mode aanhouden. Multiculti wordt letterlijk in de praktijk gebracht hier en dat maakt dat het tot nu toe allemaal heel gemoedelijk voelt.

Of dit ook zo zal blijven, dat blijft natuurlijk de vraag, maar die verrassing durven Stewie en Sophie wel aan te gaan. Nog 3,5 week hebben ze de tijd voordat hun vlucht naar Hong Kong weer vertrekt, dus genoeg tijd om dit nieuwe land te verkennen en ontdekken.

Dat het China visum ondertussen ongebruikt in het paspoort blijft zitten, dat is niet zo erg. Het is een mooi souvernir van de keuzes die zijn gemaakt en een tastbare herinnering aan het feit dat dit reusachtige land zeker nog een keer bezocht moet worden (goed excuus voor een nieuwe reis!).
En wat betreft de gloednieuwe, ongebruikte (en 100% legale!) Lonely Planet? Mocht iemand hier interesse in hebben; per half juni zal deze op de internetmarkt aangeboden worden.

Maleisie...Stewie en Sophie zullen het gaan zien. Wordt het een 'pleasant surprise'  of een 'unpleasant stay'? De verrassing voor hen is wellicht net zo groot als die voor jullie bij het begin van dit bericht. De strik belooft sowieso alvast wat moois, dus we houden ons niet langer in en beginnen snel met het uitpakken van de rest van dit impulsieve kado!

Pieken en dalen – Ook Stewie en Sophie hebben wel eens een off-day

Soms heb je het even gehad. Als je 's ochtends om 7:00 op een hysterisch toeterende en hobbelende bus stapt, waarna je bij aankomst flink op de hak wordt genomen door een taxi-chauffeur, hierna nogmaals wordt afgezet door een aggressieve kaartjesverkoopster voor een boot-ticket en je twee uur later letterlijk kotsmisselijk en zeeziek van diezelfde boot weer afstapt. De dag is pas half voorbij, maar nu al ben je kapot. Waggelend loop je – alle schreeuwende scooter-chauffeurs negerend – naar het dichtstbijzijnde hotel dat nog plek heeft, gooit je tas neer en vraagt je even heel eerlijk af: 'wat was hier ook alweer zo leuk aan?'

Ja, lieve mensen, jullie zullen wellicht denken; wat is dit nu zo ineens? Reizen is toch leuk en een grote aaneenschakeling van alleen maar geweldige gebeurtenissen? Alle reisverhalen die je leest, de foto's die je bekijkt, de verhalen die je hoort: alles is altijd mooi, leuk, great en 'fucking awesome'. De mensen zijn aardig, het eten overheerlijk, de tours ongelooflijk en de gehele trip zelf 'the best time of our lifes'. Wie niet beter weet zou haast denken dat wanneer je op reis bent, je automatisch belandt in een paradijselijke wereld, waar zorgen niet bestaan en baaldagen alleen toegeschreven zijn aan de mensen die thuis zijn gebleven.

Nou, Stewie en Sophie zullen jullie uit de droom helpen: ook op reis is niet alles zo geweldig als het lijkt. We zullen zeker niet beweren dat de afgelopen maanden tot nu toe minder dan geweldig zijn geweest (en we zijn nog steeds heel blij dat we niet fulltime op kantoor hoeven te zitten!), maar om te zeggen dat alles echt alleen maar allemachtigprachtig is? Nee, dat zou niet eerlijk zijn. Ook op reis heb je wel eens een off-day en het wordt tijd dat ook daar eens eerlijk over wordt gesproken. Tijd dus om de sluier van perfecte verhalen op te lichten en een ongecensureerde inkijk te geven in hoe het soms ook kan zijn.

Vermoeiend en frustrerend.

Als er twee woorden zijn die de afgelopen week van Stewie en Sophie moeten omschrijven dan zijn het deze wel. Daar waar Vietnam tot nu toe vooral heel leuk, nieuw en spannend was gebleken, leek er nu ineens een heel andere kant naar boven te komen. Of het komt dat Sophie het gelukkatje aan haar tas was verloren, of dat karma besloot hun geduld eens even flink op de proef te stellen; Stewie en Sophie weten het niet. Wat ze wel weten is dat door een aaneenschakeling van verschillende gebeurtenissen de lol er voor een paar dagen wel een beetje af was.

De reden hiervoor is dat je als toerist in Vietnam vaak wordt gezien als een wandelende geldmachine. En dan vooral als een machine die makkelijk gesaboteerd kan worden zodat er nog net wat extra geld uitgeknepen kan worden. Op alles wordt je afgezet. Van taxirit tot busticket en van een drankje langs de weg tot een geboekte tour. Niet zelden komt het voor dat de receptie van je hotel je probeert zoveel mogelijk dingen voor een torenhoge prijs te verkopen en dat ze je ineens een stuk onvriendelijker behandelen wanneer blijkt dat je om de hoek zelf een ticket voor wel een eerlijke prijs hebt weten te regelen.

Het is veel uitzoeken, regelen en vergelijken. Dat in combinatie met hete temperaturen,veel wachten en lange uren (soms bijna dagen!) in de bus, maakt dat het reizen hier soms erg vermoeiend kan zijn.

En ja, natuurlijk begrijpen Stewie en Sophie dat ze hier een stuk armer zijn en dat ze ook maar proberen hun geld te verdienen, maar het is vaak meer de manier waarop. Niemand zit te wachten op aggressief geschreeuw of om uitgelachen te worden door buschauffeurs wanneer er spullen van je zijn gestolen. Het lijkt hierdoor soms bijna alsof je als reiziger gewoon wordt gezien als een grap.

En misschien mogen westerlingen dan wel een stuk rijker zijn dan de meeste Vietnamezen hier. Ook Stewie en Sophie zijn maar gewoon backpackers die een jaar lang keihard hebben gewerkt en gespaard voor deze reis en zeker niet zomaar al hun geld over de balk kunnen smijten. Het is dan ook zuur wanneer je na veel kijken en vergelijken een goede en iets duurdere tour geboekt hebt, die achteraf een stuk minder blijkt waar te maken dan beloofd.

Gelukkig is gedeelde smart nog altijd halve smart en hebben Stewie en Sophie op dit soort momenten elkaar (en regelmatig wat medereizigers met dezelfde ervaringen en frustraties – wie heeft er immers niet uren in viezige rammelende bus doorgebracht of het drievoudige betaald voor een simpele taxirit?). De zogenaamde 'relatietest' zoals sommigen hun avontuur van tevoren noemden hebben ze bij deze dan ook met vlag en wimpel doorstaan.

En het is ook goed dat niet alles hier even mooi, leuk en geweldig is. Zo is het leven namelijk in Vietnam en dat is waarvoor je uiteindelijk ook op reis gaat: om dingen mee te maken en zelf te ervaren.   En dat er dan soms wat dingen tegenvallen of tegenzitten...that's life. Weg met alleen maar geweldige verhalen of perfecte facebookfoto's. Net zoals het 'echte' leven pieken en dalen kent, bestaan ook op reis hoogte- en dieptepunten.

De kunst blijft dan ook om ook op de mindere dagen de leuke dingen te blijven zien en Stewie en Sophie zijn er inmiddels achter dat het hier in Vietnam vooral de kleine dingen zijn die deze reis zijn glans geven. Van de vrouw in de trein die haar fruit met hen deelde, tot de geweldige service in het hotel in Hoi An of de man bij het busstation die hen voor niets zijn telefoon liet gebruiken. Tegen dit soort geluksmomentjes kan geen hobbelende busrit tegenop.

En als je dan na een week van tegenvallende gebeurtenissen met - zowaar! - een soepele busrit en eerlijke taxirit aankomt in Hanoi, in je hotel gratis wordt geupgrade naar een deluxe double room, en samen met wat nieuwe reisvrienden kan genieten van het goedkoopste bier ter wereld (5 bier voor nog geen euro!), dan lijken de mindere kanten weer even te vervagen en kan er met volle teugen worden gevierd dat na ieder dal ook zeker weer een piek tevoorschijn zal komen.

Same same but very different - Stewie en Sophie zien de verschillende kanten van Vietnam

'Same same, but different'. Wie door Zuidoost-Azie reist kan niet om deze uitspraak heen. De precieze betekenis is voor veel pas aangekomen toeristen een raadsel, maar Stewie en Sophie hebben de afgelopen week aan den lijven mogen ondervinden hoe deze uitspraak tot leven komt.

Laten we beginnen bij deze blogpost. Op het eerste gezicht gewoon een nieuw bericht, maar dan zonder de gebruikelijke plaatjes. Die zijn namelijk lastig te plaatsen als je laptop uit de nachtbus wordt gestolen. Deze laatste weken dus wat minder/kortere blogs. Dezelfde Stewie en Sophie, maar dan op een versoberde manier. Same same, but different.

Different was het ook in Dalat. Na de kokende hitte en drukte van Ho Chi Minh, was aankomen in Dalat een ware verademing. Wat hoger gelegen in de bergen heeft dit plaatsje een volgens de Lonely Planet een 'spring like climate'. Ja, het was inderdaad koeler, maar om nog steeds in korte broek en op slippers rond te lopen en het dan 'lente' te noemen, dat kan toch niet helemaal kloppen. Vietnamese lente misschien. In Nederland noemen we een lente als deze nog steeds gewoon een hittegolf. Same same, but different.

Vietnamese spring(roll) of niet, de omgeving van Dalat deed Stewie en Sophie wel wat meer aan Europa denken. Op hun trekking door het bos met alle dennenbomen hadden ze zich bijna op de Utrechtse Heuvelrug kunnen wanen (maar dan zonder bergen en hangbruggen). En wanneer je 's middags ergens langs het meer zat, zou je haast zweren dat je ergens in de Duits alpendorpje zat (maar dan zonder tientallen toerende scooters).
Het meest vervremende was echter nog de gekopieerde versie van de Keukenhof die ze hier hadden. Compleet met tulpen en Hollandse windmolens. Holland op z'n Vietnamees. Same same, but very different.

Na hoogvlakten van Dalat was het tijd om af te zakken naar de kust. Nha Trang was de volgende bestemming. En tja, hoe kunnen Stewie en Sophie deze plek nou het beste omschrijven? Laten we zeggen dat Nha Trang het Vietnamese antwoord is op Lloret de Mar en Salou, compleet met opgespoten stranden, aangeplante palmbomen en een 'Holland bar' om de hoek. Alleen zijn het hier niet de tieners die zich een gat in hun portemonne zuipen, maar de Russen die het goedkope bier wegdrinken als limonade.
Different? Ja, maar ook same same genoeg voor Stewie en Sophie om te weten dat dit niet een plek is waar ze lang willen verblijven. Tijd voor echt wat anders!

En dat anders kregen ze. Welkom in Hoi An, de (tot nu toe) favoriete plek van Stewie en Sophie in Vietnam. Een Unesco heritage site, met een prachtig oud centrum (scootervrij!) dat vol staat met prachtige en kneuterige koloniale gebouwen, die 's avonds sfeervol verlicht worden met honderden lampionnen. Het is bijna een sprookje dat tot leven is gekomen. Very different en very nice.

Nog 'nicer' was, dat vlakbij Hoi An het prachtige Cham Island ligt. Een ideale plek om met de boot naartoe te gaan en op het paradijselijke strand te hangen. Maar niet voordat er eerst gedoken werd!
Nu kan je op veel plekken duiken en zijn de basiszaken altijd hetzelfde (doorgaans met een duikbril en een duikfles), maar het zijn de onderwaterwerelden die het anders maken. Cham Island is qua duiken wellicht niet de meest mooie plek, maar voor Stewie sowieso de meest memorabele. Nadat hij eerder altijd alles met een snorkel had bekeken, ging hij nu voor het eerst echt helemaal kopje onder. Same water, different view. En zeker voor herhaling vatbaar!

Maar nog niet nu. De dagen vliegen voorbij en de volgende bestemming staat alweer gepland. Morgen wordt Hoi An achtergelaten voor Hue, wat - jawel - ook een Unseco site is, maar dan weer anders.
Of dit ook voor het hotel geldt dat Stewie en Sophie geboekt hebben zal nog gezien moeten worden. Er schijnen van dit guesthouse verschillende copycats te bestaan met (vrijwel) dezelfde naam, dus wellicht dat ze straks ineens bij nummer A worden afgezet terwijl ze bij nummer B moeten zijn. 'Ach', zegt de taxi-chauffeur dan, 'this hotel also good. Very nice, cheap price. Same, same you know.'

Met een glimlach in Vietnam – Stewie en Sophie worden warm ontvangen door Mrs. Long en Mr. Hung

Smiling Vietnam.

Stewie en Sophie hadden zich na een lange vlucht met vertraging en een Chinese overstop geen betere ontvangst kunnen wensen. Midden in de nacht kwamen ze moe en met volle backpacks aan bij het guesthouse van Mrs. Long, waar ze een prachtige (en schone!) kamer werd getoond. Wat een verschil met hun stinkhol in Hong Kong!

Of ze nog iets wilden eten of liever meteen slapen? Twee vermoeide hoofdjes zeiden genoeg: Slapen! Mevrouw Long glimlachte. Neem dan in ieder geval een flesje water mee en rust lekker uit. Morgen zal ik jullie wat meer informatie geven over Ho Chi Minh City.

En zo geschiedde. Na een heerlijke nacht en flink wat uren slaap werden Stewie en Sophie een stuk uitgeruster wakker. We zijn in Vietnam! Hoe zou het zijn, wat gaan we doen? Na een ontbijt van jam en franse baguettes en een stadsplattegrond met allerlei ‘recommendations’ van mevrouw Long, werden de eerste stappen buiten het steegje van het guesthouse gezet. Het contrast had niet groter kunnen zijn. Van de koele en rustige ruimte naar de hitte en de hektiek van de stad. Ruim 35 graden (Hot Chi Minh was een goede naam geweest) en overal waar je keek; brommers, scooters en nog meer motorische voertuigen op twee wielen. Tel daar nog eens de tientallen eettentjes en straatstalletjes bij op en de gekte van deze plek is compleet.

Nog een beetje verdwaasd en enigzins overvallen door de drukte liepen Stewie en Sophie rond. Voorzichtig de weg overstekend, wennend aan al het getoeter en met klotsende oksels van het zweet. Een ding was zeker: ze konden niet zeggen dat er niet genoeg te zien was! Wat een indrukken!

Gelukkig bood een schaduwrijk park wat verkoeling. En het duurde niet lang voordat ze meteen wat nieuwe vrienden hadden gemaakt. Vietnamese studenten die maar al te graag even met je willen kletsen om zo hun Engels te kunnen oefenen. Voor ze het wisten waren Stewie en Sophie een dik uur verder en hadden ze niet alleen een ‘goede daad’ gedaan, maar meteen ook zelf wat meer over de cultuur en de mensen van Vietnam geleerd. Met een glimlach verlieten ze het park. Zou deze vriendelijkheid besmettelijk zijn?

Mrs. Long zou het woord ‘behulzaamheid’ in ieder geval zelf uitgevonden kunnen hebben. Ze nam uitgebreid de tijd om Stewie en Sophie stap voor stap uit te leggen hoe ze met een local bus naar hun volgende bestemming konden komen. Je kan immers wel een tour naar de Mekong Delta nemen, maar het is natuurlijk veel leuker en uitdagender om zelf alles te regelen.

Dus daar gingen ze; bepakt en bezakt met al hun spullen en een briefje met Vietnamese aanwijzingen naar het busstation. Daar bleken ze niet de enige te zijn. Omdat de Vietnamezen zelf een lang weekend hadden, gingen ook zij massaal op pad om vakantie te vieren of familie te bezoeken. Het was een drukte van jewelste op het busstation, maar gelukkig was ook hier weer een mannetje met een glimlach om de ‘verloren’ toeristen een handje te helpen.

Vier uur en een hoop getoeter later kwamen Stewie en Sophie aan in Can Tho. Hier werden ze opgewacht door Mr. Hung, bij wie ze de komende twee nachten in zijn homestay langs een mekongrivier zouden doorbrengen. Alleen...hoe kom je daar precies? Juist, zoals alle Vietnamezen overal komen: met de scooter! De grote backpacks voor tussen de benen van de bestuurder en de kleine rugzakjes samen met Stewie en Sophie achterop. Goed vasthouden en scheuren maar! (Voor de papa’s en mama’s: ja, er werden helmen gedragen). Een beetje een ‘bumpy ride’ was het wel, maarja in het kader van ‘doe als de locals doen’, kan een scooterrit in Vietnam natuurlijk niet ontbreken. Veilig en wel werden ze uiteindelijk afgezet bij hun river bungalow, waar ze moe maar voldaan hun tassen konden afgooien en konden genieten van de afwezigheid van het lawaai dat ze in Ho Chi Minh achter zich hadden gelaten.

Maar ook de rust op het platteland blijkt maar van tijdelijke aard. Dat merkten Stewie en Sophie wel toen ze de volgende ochtend om 4:00 wakker werden door alle motoren van bootjes, kraaiende hanen en blaffende honden die de morgenstond wel met heel veel goud in de mond namen. Nu moesten ze sowieso vroeg op voor de boottour die ze om 6:00 ’s ochtends zouden maken, maar dit tijdstip was na een avondje gezellig tafelen en ‘happy water’ drinken met Mr. Hung en de mede gasten wel heel erg vroeg! Nog even omdraaien onder het muskietennet dus maar en twee uur later alsnog fris uit de veren om op pad te gaan. Tijd om de mekongdelta vanaf het water te bekijken!

Mr. Hung leek van al het blije water de vorige avond geen last te hebben, en was zelfs op dit tijdstip al een brok glimlachende energie. Samen met hem, de schipper, een Chinees en een Duits stel gingen Stewie en Sophie op pad. Eerst een ontbijtje op de boot en daarna door naar het kloppende hart van de rivier: de drijvende markt. Of beter gezegd: grootmarkt. Dit is de plek waar lokale boertjes en handelaren hun koopwaar in vele kilo’s van grote boten kopen om deze in hun eigen dorp weer te verkopen. Er waren boten vol met ananas, boten met watermeloen, boten met bananen en tussendoor ook nog kleine bootjes die alle marktlui van een noodle-ontbijtje voorzagen.

Mr. Hung leek veel marktlui te kennen (of deed in ieder geval alsof) en begroette iedereen met een bulderende lach en een uitgelaten ‘Sin Jow’ (hallo in het Vietnamees).

Na de drukte van de markt, werd er tijd genomen om nog wat kleinere waterwegen te verkennen en meer te leren over de lokale beroepen die hier allemaal worden uitgeoefend. Van de rijstnoodle-fabriek tot een plantenkwekerij en van de smit tot een rijstgroothandel. Mr. Hung wist overal uitgebreid over te vertellen en liet uitgebreid zien hoe de mensen hier werken en leven.

Wat in ieder geval duidelijk werd, is dat de rivier hier overal centraal staat. En dat dit ook meteen de reden is waarom deze zo ontzettend smerig is. Alles wordt erin gedaan (wassen, schoonmaken), maar ook alles wordt erin gegooid. Van stukken ananas tot plastic tassen, blikken, flesjes en andere meer onherkenbare zaken. Als je dan ziet hoe kleine kindjes in deze bruine smeerboel hun handen en gezicht wassen, vraag je je af hoe het mogelijk is dat ze hier niet ziek van raken. En blijven glimlachen.

De glimlach van het gezicht van Stewie en Sophie is er inmiddels zelfs met dit hardnekkige rivierwater niet meer af te spoelen. Wat is Vietnam een verrassend geweldig land! Zo kort nog maar hier en al zoveel onuitwisbare indrukken. Dat belooft wat voor de rest van hun trip!

De (enigzins) koele heuvels van Dalat wordt de volgende bestemming, maar voordat het zover is, eerst nog een glaasje ‘happy water’ in a very happy place. Keep smiling!

Van westerlijk oost naar oosterlijk west – Stewie en Sophie verruilen Auckland voor Hong Kong

Het was even omschakelen. Hoewel Stewie en Sophie wisten dat het anders zou zijn, was het toch even wennen; van Auckland naar Hong Kong. Een vertroebelde en vermoeide blik van de lange vlucht en een jetlag hielpen niet mee. Wat ook niet hielp was binnenkomen op een kamer van een paar vierkante meter, waarbij de vloer nog onder de haren lag en de badkamer (waar je praktisch gezien kon plassen en douchen tegelijkertijd) stonk naar lauwe pis. Welkom in Azië!

Ja, het is even je standaarden bijstellen als je als westerling arriveert in het oosten. Maar gelukkig doet een goede nachtrust een mens goed en aangezien de bedden (van IKEA fabrikaat) verder prima waren, waren Stewie en Sophie de volgende dag een stuk beter in staat om Hong Kong met een frisse en vernieuwde blik te bekijken.

En met die uitgeruste blik op zak, zagen Stewie en Sophie een immens grote stad, die ze in eerste instantie wat deed denken aan Tokyo. Hoge gebouwen, veel kantoren, overal drukte en – natuurlijk – aziaten overal waar je maar kijkt. Maar Hong Kong is geen Tokyo. Verre van zelfs. Daar waar Tokyo en zijn inwoners blinkend schoon, strak georganiseerd en extreem beleefd is, is Hong Kong hectisch, druk en niet altijd even vriendelijk. Wie nog steeds in de veronderstelling is dat alle aziaten op elkaar lijken, heeft het in dit geval mooi mis.

Maar...als je door de dikke smogwolk en de eerste cultuurshock heenkijkt, dan blijkt dat onder die dikke laag een mist een ontzettend gave en verrassende stad te zitten. Hong Kong is namelijk niet zomaar een metropool, maar eentje die omringd wordt door groene heuvels en ruimte biedt voor grote parken, verstopte tempels en nog ontzettend veel meer moois om je een vele dagen bezig te houden (en je ruim te voorzien van platvoeten en zweetoksels!)

 

Hoe meer Stewie en Sophie zagen, des te meer ze de stad begonnen te waarderen. Van de betoverende Ten Thousand Buddah Monastry, tot de toeristische Peak Tram en van oude Heritage Trail tot de overtocht met de Star Ferry.

Iedere ochtend werd er vroeg opgestaan om met wat eten uit de supermarkt in het park te ontbijten en te bedenken wat er vandaag allemaal gezien en gedaan moest worden. Het is maar goed dat Stewie en Sophie in dit geval uitkeken op allemaal tai-chi’ende chinezen, want met zoveel te zien en te doen zou je bijna vergeten dat je af en toe ook een beetje rust nodig hebt.

Een beetje moe zijn Stewie en Sophie dan ook wel. Een nieuw continent, nieuwe cultuur, nieuwe indrukken. Het gaat je niet in de koude (of in dit geval – hete kleffe) kleren zitten. Maar de eerste omschakeling is gemaakt. En hoewel die in eerste instantie een beetje stroef ging, lijken ze nu aardig opgewarmd. De eerste kennismaking is gemaakt en er moet gezegd: dit smaakt naar meer (en dan hebben ze het niet alleen over het eten)!

Hong Kong is te gek en het is bijna zonde dat zoveel mensen hier alleen een tussenstop maken en niet de kans nemen om ook daadwerkelijk uit te stappen en de stad te bekijken. Gelukkig hebben Stewie en Sophie deze kans wel gepakt en hebben ze nog één dag om van alles hier te genieten voordat ze doorvliegen naar hun volgende bestemming: Ho Chi Minh, Vietnam. Hoe het daar zal zijn, dat weten ze niet, maar aangezien iedereen daar op een brommer schijnt te rijden, moet het met dan schakelen wel snor zitten. Laat de cultuurshock dus maar komen; Stewie en Sophie zijn klaar voor de volgende versnelling!

‘And now,the end is near...’ – Stewie en Sophie beantwoorden vlak voor vertrek wat laatste vragen

Het is zover. Nog een paar uur en dan vertrekt het vliegtuig. Nieuw Zeeland wordt verruild voor Azië en met een vlucht van 11,5 uur zal er een compleet nieuwe wereld voor Stewie en Sophie open gaan. Andere cultuur, andere mensen, ander eten...

Maar voor het zover is, en de laatste ritsen van de tas dichtgaan (als alles past!), nemen ze eerst nog de tijd om wat laatste vragen over Nieuw Zeeland te beantwoorden. Drie maanden ‘Aotearoa’ laat je immers niet zomaar achter je!

·         Wat is het mooiste dat je hebt gezien in Nieuw Zeeland?

Stewie: Het moment dat we op het zuidelijkste puntje van het noordereiland aan de overkant de bergen van de Kaikoura Range boven de mist zagen uitsteken. Sowieso blijven de bergen steeds weer bijzonder om te zien.

Sophie: Met stip on één, Tongariro National Park. Het is lastig uit te leggen waarom (nouja, eigenlijk niet – het is gewoon bloedmooi!), maar die plek heeft echt iets magisch. Tussen al het lieflijke en groene van het Noordereiland is daar ineens een stuk ruig landschap dat je eerder op het Zuidereiland zou verwachten. En dan nog de Tongariro Crossing...Het is echt een filmset die ‘tot leven’ is gekomen.

·         Wat is je het meest opgevallen aan Nieuw Zeeland/Nieuw Zeelanders?

Stewie: Ontzettend vriendelijke mensen. Heel hartelijk, maar soms wel met het gevoel dat ze hier nog een paar jaar achter lopen. Oja, en wat is dat toch met de kiwi-mannen en hun voorliefde voor (erg) korte broekjes?

Sophie: Het meest opgevallen aan Nieuw Zeeland: Het groene, gevarieerde en verrassende landschap (het ene moment rijd je nog langs de zee, het volgende moment heb je weiland, en als je de bocht omgaat heb je ineens bos en bergen).

Wat me het meest opgevallen is aan de Nieuw Zeelanders: Supervriendelijk, relaxed, maar als het op possums aankomt is er geen vriendelijk woord meer wat er uit hun mond komt.

·         Wat is je ‘favourite kiwi dish’?

Stewie: Mmm..lastig. Mag ik ook twee dishes kiezen? Dan wordt het pie en verse fish ’n chips.

Sophie: Smoked mussels! Rond een uurtje of 5 met een koud glas cider...mmm!  Sowieso de verse (en grote!) mosselen en al het andere seafood wat smaakt alsof het diezelfde dag nog gevangen is. Jummie!

·         Welk moment zal je niet snel meer vergeten?

      

       Stewie: Mijn verjaardag. Sowieso voor het eerst zomers en in korte broek! En dan ook nog eens verrast  met een verjaardagsontbijt van pannenkoeken en daarna nog taart van de hostel-eigenaar.

        

       Sophie: Het moment dat we in Auckland aankwamen en het vliegveld verlieten en dat het (in januari) ineens  een heerlijke 20 graden was! Dat gevoel van die eerste dag en dat ons avontuur nog moest gaan beginnen. Alles lag nog open en dat gaf echt een ontzettend fijn, blij en vrij gevoel.

·         Wat is de mafste ervaring die je hebt gehad?

Stewie: Een familiediner bij een van onze WWOOF adressen. Wij dachten aan te schuiven bij een gezellig feestmaal vanwege het 25-jarig huwelijksjubileum van onze ‘gastouders’, maar in plaats daarvan kwamen we terecht in een ongemakkelijke situatie, waarbij eigenlijk niemand wat zei en iedereen na een half uur al van tafel schoot. Heel vreemd.

Sophie: Aankomen bij Hukatere Lodge en daar verwelkomd worden door een vreemde Duitse dame die de lodge runt samen met een oude aboriginal man genaam ‘Uncle’. Heel gek stel.

En laat ik natuurlijk niet ons bezoek aan mr & mrs. Watson vergeten! Kennissen van Eileen en net zo in de leer als zij. Heel aardig, maar dat orgelspel midden in een gesprek had echt niet gehoeven!

·         Vervelendste persoon die je hebt ontmoet?

Beide: Gijs! Nog nooit zo’n omhooggevallen en irritante Nederlander ontmoet. En dan dat gemaakte Amerikaanse accent. Get a bloody life mate!

·         Noorder- of Zuidereiland?

Stewie: Noordereiland (meest leefbaar, lekker klimaat en goed om te mountainbiken).

Sophie: Het Noordereiland. Iedereen die in Nieuw Zeeland is geweest heeft het altijd over het Zuidereiland. En ja, het is inderdaad ruiger en wellicht wat indrukwekkender, maar het Noordereiland heeft toch meer leven en diversiteit (plus natuurlijk het Tongariro National Park!).

·         Kamperen of slapen in een hostel?

Stewie: Kamperen (met af en toe een zacht bed in een cabin tussendoor).

Sophie: Oeh, lastig. Ik ben van origine geen ‘happy camper’, maar het is me tijdens deze reis erg meegevallen. Als je op een goede camping staat dan (ben toch wel erg voor een warme douche in de ochtend). Maarja, in een hostel ontmoet je weer net wat meer mensen.. Mag ik ook voor beide kiezen? Kamperen afgewisseld met hostels.

·         Turn right of give way?

Stewie: Turn right. Met al die maffe regels hier is dat het meest logisch.

Sophie: Give way. Met die gekke Nieuw Zeelanders weet je het immers maar nooit. Waren ze al niet echt goed op de hoogte van hun eigen regels, nu ze ook nog eens aagepast zijn is het helemaal uitkijken. Liever dus even wachten en dan veilig oversteken.

·         Het leukste van reizen in Nieuw Zeeland?

Stewie: Al die verschillende landschappen. Het ene moment rijd je tussen de weiland, het volgende moment langs de zee, heuvels of bergen. Achter iedere bocht ligt weer een ander landschap verscholen.

Sophie: De diversiteit. Het is een land, maar soms lijkt het alsof het heel veel landen tegelijkertijd is. Zo waan je je nog in de Ardennen en zo lijk je midden in de Franse Alpen of de Noorse fjorden te zitten. Het is nooit saai en toch ook heel eigen.

·         Het vervelendste van reizen in Nieuw Zeeland?

Stewie: Afscheid nemen van onze ‘Bob’.  De rode Honda Accord bleef iedere keer weer een mooie wagen om te zien.

Sophie: De koude nachten tijdens het kamperen. Niets vervelender dan rillend je slaapzak instappen en ’s ochtends ijskoud weer wakker te worden.

·         Beste WWOOF-baan?

Stewie: Gras maaien bij ‘ome Tony’ en zijn hostel in de Coromandel. Relaxte gast en relaxte instelling. Alles komt zoals het komt en als het vandaag niet komt, dan komt het morgen wel.

Sophie: Flessen vullen bij Ciderville. ’s Ochtends om tien uur met je handen onder de alcohol en ’s middags lekker bijkomen met een glas zelfgebrouwen appelcider. Ik kan me slechtere baantjes indenken!

·         Favourite kiwi animal?

Stewie: De dolfijnen die we zagen bij Kaikoura. Heel cool om te zien hoe ze uit de zee omhoog sprongen.

Sophie: Alpaca’s. Een soort fluffy lama’s met grote bambi-ogen. Daar mogen de weilanden bij ons ook wel mee vol staan!

·         Mooiste kiwi-woord/uitspraak?

Stewie: Niet zozeer één woord, maar meer de manier waarop ze dingen uitspreken (“fush ’n chups” in plaats van “fish ’n chips” en “ear” in plaats van “air”)

Sophie: ‘Sweet as bro’!’

·         Wat heb je het meest gemist van thuis?

Stewie: Een fietsmaatje. Zoveel mooie tracks, maar alleen is het toch minder leuk.

Sophie: Af en toe je eigen plekje met je eigen spullen (en wat meer ruimte!). Maar een goede boterham met appelstroop en geitenkaas zou er ook wel in gaan!

·         Wat absoluut niet?

Stewie: Werk!

Sophie: De winter! Wat ben ik blij dat ik die kou van thuis niet heb hoeven mee te maken. Lang leve een half jaar zomer!

·         Meest gebruikte reisquote?

Stewie: ‘So, where you from?’

Sophie: ‘Liefjuuuhh, poef!’ (lang verhaal)

·         Laatste woorden voor vertrek?

Stewie: Dag Bob en alle kiwi’s. Het was mooi hier en op naar andere mooie dingen!

Sophie: Nieuw Zeeland was te gek, maar ik kijk uit naar wat nieuws. Op naar Azië en nieuwe avonturen!

‘Bye bye Bob’ – Stewie en Sophie nemen afscheid van hun trouwe reismaatje

Ze wisten het vanaf het begin. Vanaf het moment dat ze hem aanschaften, wisten ze dat hun samenzijn slechts enkele maanden zou duren. Maar zoals het gaat op reis, ontwikkelen vriendschappen  ver van huis zich sneller en intenser dan normaal. En als dan het afscheid daar is...

Zaterdag 14 april.

Het is nog vroeg als Stewie en Sophie de Auckland City Car Market oprijden. Maar hoewel de klok pas net acht uur geslagen heeft, zijn ze zeker niet de enige. Links en rechts zien ze al minstens 20 andere voertuigen staan, allemaal behorend tot backpackers zoals zij. Wanhopige backpackers, want nu het toeristenseizoen begint af te lopen lijkt er een massale uittocht op gang te komen die gepaard gaat met de verkoop van vele auto’s, busjes en campervans. De vraag is echter; aan wie moeten ze al die rammelbakken kwijt? Niet aan andere backpackers, want die zijn er bijna niet meer.

Stewie en Sophie besluiten een rondje te lopen. Even kijken, vergelijken en zien of ze met Bob een betere kans maken dan alle Duitsers naast hen in het rijtje. Op de gele briefjes die alle verkopers voor hun raam moeten leggen wordt vol goede moed de vraagprijs opgeschreven. 2300 dollar, 2500 dollar, 1900 dollar, 2900 dollar... De dag is nog vroeg en de hoop op een goede prijs is nog hoog. Stewie en Sophie – die in de twee weken ervoor al zonder succes met een ‘te koop’ bord hebben rondgereden – weten echter wel beter. Ze besluiten hun kansen niet te overmoedig in te schatten en zetten hun prijs net iets lager dan hun concurrent drie auto’s verderop. Een bak met snoepjes erbij (je moet iets hebben om de kopers te paaien) en wachten maar...

Wachten op de kopers die niet komen.

Het werd negen uur, tien uur, elf uur...En terwijl ‘sellers’ het parkeerterrein steeds voller kwam te staan met auto’s met gele briefjes, bleef het aan de kant van de ‘buyers’ angstvallig stil. En als dan al een geïnteresseerde zich in het ‘te koop’-gedeelte in durfde te wagen, dan was diegene er zeker van dat hij of zij achtervolgd werd door wanhopige oogjes die schreeuwden ‘pick me, buy me!’.

De uren gingen voorbij en naarmate het middaguur naderde begon aan alle kanten de hoop langzaam te zakken. Op steeds meer plekken werden zwarte stiften tevoorschijn gehaald en daalden de prijzen met de minuut.

Ja, en als de zee zo vol met wanhopige visjes komt te liggen, dan kun je er zeker van zijn dat er ergens een aantal haaien op de loer liggen: De autohandelaren. Stoïcijns en met een koele blik lopen ze rond. Hier en daar laten ze kort iets blijken van interesse, om daarna weer stug door te lopen. Ze weten hoe ze het spel moeten spelen. Niet bijten voordat het bloed rijkelijk vloeit. Eerst kijken, ze angst inboezemen en als dan het moment daar is...HAP!

Gelukkig hebben Stewie en Sophie het spel snel door. En hoewel ze weten dat hun kansen klein zijn, besluiten ze dat ze zich niet zomaar naar de bodem laten slepen. Bob is immers niet gewoon een klein visje, maar ‘a bloody good catch’! En ja, hij mag dan misschien wel aardig wat kilometers op de teller hebben, dat betekent nog niet dat Stewie en Sophie hem zomaar laten gaan. Deze jongen heeft hen heel Nieuw Zeeland laten zien!

Het spel begint en de onderhandeling vangt aan. De dealer hapt, maar Stewie en Sophie spartelen terug. Vijftig dollar omhoog, een beetje omlaag, vijftig dollar omhoog, nog ietsie omlaag, twintig omhoog, vasthouden, dertig omhoog, vasthouden, tien omhoog, vasthouden...Verkocht!

In een paar seconden was het gepiept. Niet helemaal voor de prijs waar ze oorspronkelijk op hadden gehoopt, maar uiteindelijk beter dan wat ze hadden gedacht. Papieren werden uitgewisseld, ‘flappen getapt’, sleutels overgedragen...Voor ze het wisten liepen Stewie en Sophie het parkeerterrein af, alle andere auto’s en beteuterde gezichtjes in verwondering achterlatend. De auto is verkocht. Vanaf nu zijn ze officieel ‘Bob-loos’.

De blijdschap om de verkoop is groot, maar het doet ook wel een beetje pijn. Zonder fatsoenlijk afscheid te hebben kunnen nemen is hun rode rots in de branding er ineens niet meer bij. Het voelt vreemd en een beetje leeg. Al die tijd stond Bob voor hen klaar. Van noord naar zuid en van oost naar west. Geen heuvel of bocht was hem teveel en zelfs tijdens het kamperen gaf hij geen kick. Wat moeten ze nu zonder hun reismaatje?

Lopen. Lopen en opruimen. Want aangezien Stewie en Sophie drie maanden lang alles in de auto hebben kunnen gooien en nooit fatsoenlijk hun tas hebben hoeven pakken, lijken hun spullen met de tijd verdrievoudigd te zijn. Tijd voor een grote schoonmaak dus. Afscheid nemen en op naar een nieuw begin. Op naar een land waar het straatdomein niet geregeerd wordt door campers en stationwagens, maar door hysterische brommers en tuk-tuks.

Het zal even wennen zijn, maar het is beter zo..Bob behoort in Nieuw Zeeland en Stewie en Sophie zullen de tijd die ze hier met hem hebben gehad nooit vergeten. De paden scheiden, maar de herinneringen blijven. Bye bye Bob. Thanks for the bloody good time!

Plannen maken, plannen wijzigen – Stewie en Sophie veranderen hun route met de dag

Het leven valt niet te voorspellen. Iedere dag bestaat uit nieuwe kansen, nieuwe plannen en nieuwe keuzes. Keuzes waar je zelf voor kiest of keuzes die uit onverwachte hoek voor je worden gemaakt.  

Ga je op reis dan neemt de kwestie ‘onvoorspelbaarheid’ een nog veel grotere vorm aan. In plaats van een dagelijkse routine en een huis op een vaste plek, is er vrijwel iedere dag een nieuwe bestemming waar met rugzak naartoe getrokken wordt. Dingen die thuis vanzelfsprekend zijn, worden hier ineens zaken waar over nagedacht moet worden.  ‘Waar slapen we, wat eten we, hoe lang blijven we hier, wat doen we morgen?’ Het zijn allemaal vragen die leiden tot keuzes die moeten worden gemaakt.  En hoe zeker je soms ook van een bepaalde keuze denkt te zijn; op reis lijken plannen vaak net iets vaker te veranderen dan je van tevoren had gedacht.

Zo hadden Stewie en Sophie nooit kunnen voorspellen dat ze vanwege onderhoudsreparaties aan Bob ineens voor 5 dagen in Dunedin moesten blijven. Of dat het net zou gaan regenen op de dag dat ze hadden gehoopt die ene wandeling bij Mt. Cook te maken.  

Reizen is plannen, maar soms ook aanpassen. Want hoe goed je ook plant; het weer en de wonderen der techniek zijn geen zaken die rekening houden met een reisschema. Hetzelfde geldt voor wwoof-adresjes die geen antwoord geven of vol zitten precies op het moment dat je daar aan de slag wilt gaan.

Gelukkig hadden Stewie en Sophie van tevoren geen vaste routes of schema’s gemaakt. Het enige dat ze hadden gepland waren hun vluchten, maar ook die konden onderweg nog gewijzgd worden.  Geen route stond vast en het enige dat daarmee  overbleef was een portie aanpassingsvermogen en een heleboel vrijheid, waar ze gedurende hun hele route dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Zo kozen ze zelf welke weg ze insloegen en welke route ze zouden nemen. Ze waren vrij om te werken, of om ervoor te kiezen lekker te luieren. Dagen en tijden werden vage begrippen en was een plek niet leuk genoeg, dan reden ze toch gewoon door (of terug)?  Zolang er uren in de dag waren, was er tijd om hun route aan te passen en optie A te verruilen voor optie B.

En als je dan op een gegeven moment het gevoel krijgt dat het weer tijd is om te gaan, dan is er niets of niemand die je tegenhoudt om dat niet te doen. Zelfs een klein sesamzaadje kan op zo’n moment de gewenste plannen niet dwarsbomen. Vrijheid tijdens het reizen, leidt ook tot een toename om vrij en creatief te denken. En als je daarbij een klein beetje je gezonde verstand gebruikt, dan is geen bestemming onmogelijk.

En zo komt het dus dat er niet nog 6 weken, maar na vandaag nog slechts 10 dagen te gaan zijn voordat Stewie en Sophie Nieuw Zeeland achter zich laten. De 3,5 maand hier waren geweldig, maar het verlangen naar iets nieuws en onbekends groeit.

En dus wordt er gevlogen. Eerst naar Hong Kong en vanaf daar naar de hoofdstad van Vietnam. Via Ho Chi Minh wordt er binnen een aantal weken omhoog gereisd, om dan over land via China weer terug naar Hong Kong te keren.

Maar laat je niet verrassen. De tickets mogen dan inmiddels geboekt zijn, mogelijke ‘onvoorspelbare voorvallen’ zijn bij de ticketprijs niet inbegrepen. En hoewel Stewie en Sophie geen verdere nieuwe routes in gedachten hebben, weet je op reis maar nooit waar de volgende dag je naartoe brengt.

Het leven is onvoorspelbaar en die onvoorspelbaarheid, dat is de enige zekerheid die er bestaat.

And then the earth moved – Stewie en Sophie lopen door spookstad Christchurch

22 februari 2011.

Terwijl ergens in Nederland een dubbele feestdag gevierd wordt, wordt in Nieuw Zeeland een dag van nationale rouw afgekondigd. Het is een aardbeving. En geen kleine ook.

Onwetend van wat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt, proosten Stewie en Sophie met volle glazen op Stewie’s 27e verjaardag en het feit dat ze zojuist een ticket hebben gekocht. Eindelijk hebben ze de knoop doorgehakt. Ze gaan op reis! Bestemming: Nieuw Zeeland. De plek waar de glazen op dat moment niet rinkelen van het proosten, maar van de 6.3 zware schok die heel Christchurch op zijn grondvesten doet schudden. 185 mensen komen om onder het puin en terwijl Stewie en Sophie vol verwachting in bed kruipen en vooruitblikken op hun grote reis, staat op de plek van bestemming de tijd even letterlijk stil.

29 maart 2012.

Het is meer dan een jaar sinds de beving. Stewie en Sophie zijn inmiddels al bijna drie maanden op reis en na vrijwel alles van Nieuw Zeeland te hebben gezien, komen ze eindelijk aan op de plek die voor altijd met die 22ste februari verbonden zal zijn.

Van reizigers onderweg hadden ze al verscheidene verhalen over Christchurch gehoord. Het hele centrum zou plat liggen, een groot gedeelte van de stad zou zelfs afgesloten zijn en wat er nog wel over was gebleven deed eerder denken aan een oorlogsgebied dan aan een plek die een jaar geleden nog bekend stond om zijn kathedraal en mooie gebouwen.

Gewaarschuwd waren Stewie en Sophie dus zeker. Ook via het nieuws hadden ze de afgelopen maanden al het een en ander meegekregen over hoe het op de plek van de beving zou zijn. Chaos, puinhoop, ravage. Ze konden dus niet zeggen dat ze niet voorbereid waren. Maar dat het er in werkelijkheid ook echt zo’n rampgebied zou zijn, dat hadden ze van tevoren niet kunnen bedenken.

Gewapend met een stadsplattegrond gingen ze op pad. De grote rode markering in het midden zei eigenlijk al genoeg. Red zone: geen toegang.

Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming liepen ze inderdaad aan tegen een groot hek. ‘Danger’, stond er met grote letters op. ‘No access, due to quake hazards’.  Met een grote boog liepen ze eromheen, om ondertussen grote kranen en bulldozers bezig te zien met het slopen van onbewoonbaar verklaarde huizen. Ze liepen langs verlaten winkels, kantoorpanden zonder muren maar waar nog wel alle kantoorspullen in stonden. Scheuren in de weg verraadden het natuurgeweld dat alle mensen in paniek de gebouwen uit had laten vluchten, alles achterlatend om niet bedolven te worden onder het puin.

Hoe zou het zijn om de aarde onder je voeten te voelen bewegen? Wat is je eerste reactie? Vluchten, rennen? Of juist blijven waar je bent en hopen dat het beven snel stopt?

Toen Stewie en Sophie net in Nieuw Zeeland aankwamen waren ze eigenlijk wel benieuwd hoe dat zou zijn: een aardbeving. Stiekem hoopten ze zelfs om een van de kleine naschokken te mogen meemaken, die hier iedere(!) dag nog plaatsvinden. Gewoon, om te kijken hoe het is en hoe het voelt.

Echter, na het zien van alle puinhoop en de ravage die deze aardbeving heeft aangericht, voelden ze zich toch wel een beetje schuldig op het hopen op een schok. Het is niet zomaar een van de vele ‘spannende’ activiteiten die je hier kan ondernemen, het is een dreigend gevaar dat iedere dag op de loer ligt en ervoor heeft gezorgd dat Christchurch is geworden tot niet veel meer dan een leeggelopen spookstad.

Er mag in het centrum dan namelijk wel een mooi stukje winkelcentrum herbouwd zijn met kleurige zeecontainers, los van dat, is er van de charme van de stad zelf weinig over. De bewoners die er het geld voor hadden, zijn weggetrokken en de geplande wederopbouw van het centrum kan nog zeker een tiental jaren duren. En dan nog is het hopen dat er niet nog een flinke beving aan zit te komen, wat in principe elk moment weer kan gebeuren.

Met bovenstaande in het achterhoofd hebben Stewie en Sophie al snel genoeg gezien. Weg willen ze uit dit grijze en deprimerende gebied. Geen ‘aarbevingservaring’ rijker, maar wel met het besef dat iedere dag als een feestdag moet worden gezien en dat je daar het beste je glazen al proostend bij kunt laten rinkelen.

Voor wie niet uitgelezen raakt - Stewie en Sophie bieden Bonus Blogs aan

Omdat je op reis soms meer 'schrijfspiratie' hebt dan alleen in de 'gewone' reisblogs passen (en daar niet iedereen mee wilt lastig vallen). Het zij door een druilerige dag, of gewoon door teveel indrukken in een te korte tijd. Soms kan Sophie de verleiding niet weerstaan en móeten ze op papier gezet worden.
Of jullie hier blij mee moeten zijn of niet, die keuze laten we over aan jullie. Want vanaf nu kan je gewoon zelf kiezen of je verder wilt lezen of niet!

Van extra aanvullingen tot korte side-stories of spontane invallen... Het is vanaf nu allemaal te vinden op de bonus pagina die in de lijst met links aan de rechterkant te vinden is. Dus mocht je na al onze verhalen nog niet genoeg hebben, of wat extra leesvoer kunnen gebruiken, ga dan voor de bonus upgrade for free!

Travelling on a budget – Stewie en Sophie trippelen vol goede moed langs alle trips

Wie een reis of vakantie overweegt naar Nieuw Zeeland, heeft keuze uit twee opties: Óf 1) Je komt met een flinke zak geld, of 2) Je komt met stevige wandelschoenen en een flinke dosis wandelzin.

Wie gaat voor optie één zal merken dat je meteen bij aankomst Auckland genoeg mogelijkheden weet te vinden om je geld te spenderen. Een bezoekje aan de Skytower, bungy jumpen van de brug, lekker eten in één van de vele restaurantjes. En dan hebben we het nog niet eens over alle trips en tours die vanaf hier vertrekken en je gedurende de rest van je reis zullen achtervolgen.

In welke plaats je namelijk ook aankomt – zelfs de piepkleine gehuchten die de naam ‘plaats’ niet eens mogen dragen – óveral kun je activiteiten boeken. Van duiken tot skydiven en van jetboaten tot quad rijden. Ieder plaatsje lijkt een kiwi wildlife centre te hebben en ook kayakken kan op alles waar maar water in staat. Zorben, lugen, schweeben, ledgen..vraag ons niet wat het allemaal is, maar je kunt het doen en er zijn genoeg toeristen die hun geld hieraan besteden.

Het is dan ook niet zo vreemd dat Nieuw Zeeland ook wel een ‘extreme sports capital’  wordt genoemd. Alles waar maar een elastiek of propellor aan gebonden kan worden, wordt gebruikt om toeristen mee te trekken. Het enige punt is wel dat met al die extreme sporten ook extreme kosten om de hoek komen kijken. En als je niet uitkijkt kun je zomaar in een recordtempo je gehele reisbudget er doorheen gejaagd hebben. Als dat geen extreme sport is!

En tja, wat als die zak met geld die je hebt meegebracht niet aan al die extreme maatstaven kan voldoen? Wij hebben als backpacker namelijk wel wat te spenderen, maar niet zoveel als de ‘gewone’ vakantietoerist (nouja, misschien wel hetzelfde budget, maar dan verdeeld over heel wat meer weken!).

In dat geval zit er niets anders op dan je wandelschoenen aan te trekken en te gaan voor optie twee. Voor interessante steden of culturele shopuitjes hoef je namelijk niet naar Nieuw Zeeland toe te komen. Het is óf trippen van de adrenaline óf trippelen met de voetjes. En als er in Kiwiland niet geraft of met elastieken van bruggen gesprongen wordt, dan wordt er wel gewandeld, getrampt of gehiked. Van ‘leisurely strolls’ van 20 minuten, tot tochten van vele dagen.  Ook op dit gebied is in ieder gehucht voor elk wat wils te vinden.

En het grote voordeel van deze optie is, dat het je – naast misschien een beetje spierpijn – verder helemaal niets kost! Ok, je moet misschien niet de negental ‘Great Walks’ meerekenen, waarvoor je in het hoogseizoen zeker nog een flinke duit moet betalen (en maandenlang van tevoren reserveren!), maar los daarvan... Het is vaak al bijna een extreme ‘sport’ om te proberen zonder open mond naar alle mooie natuur om je heen te kijken!

En ja, natuurlijk is het verleidelijk om al die fantastische trips en activiteiten te ondernemen (wie wordt er nou niet blij van skydiven boven de gletsjers of overnachten op een cruiseboat inclusief lunch en diner?). Je bent hier immers niet voor niets.

Maar aan de andere kant...Is het echt nodig om met een kabelbaan van 25 dollar binnen een paar minuten op een uitzichtpunt te staan, wanneer je van datzelfde uitzicht kan genieten na een (gratis!) wandeling van een uur? En is het echt een ‘must do’ om met honderden toeristen tegelijk een boottocht over Milford Sound te maken, wanneer je ook zonder al die drukte langs de fjorden kan lopen?

Wie niet rijk is, moet slim zijn, en in dit geval een beetje fit en actief. Een tour is zo geboekt en gemaakt, maar je wandelschoenen strikken hoeft ook niet veel tijd te kosten. Voorlopig laten we alle extreme verleidingen dus aan ons voorbijgaan, en genieten we gewoon ‘to the max’ van al het moois dat binnen ons budget en onze ‘wanderlust’ past. Simple, Supercheap and extremely Satisfying.

De grote oversteek – Stewie en Sophie gaan van noord naar zuid en van zomer naar herfst

Voor wie het nog niet wist: Nieuw Zeeland bestaat uit twee eilanden. Ok, twee grote eilanden (de kleintjes niet meegerekend). Heel origineel worden ze respectievelijk het Noorder- en het Zuidereiland genoemd (het hoe en waarom kun je wellicht zelf wel uitvogelen). En tja, als je naar Nieuw Zeeland reist, dan kun je natuurlijk niet het ene eiland bekijken en het andere eiland links (of in dit geval zuid) laten liggen. Helemaal niet als Zuidereiland ook wel als de mooiste en spectaculairste van de twee wordt beschouwd.

Het werd na 8,5 week dus maar eens tijd om de grote oversteek te maken. Tijd om de glooiende groene heuvels in het noorden achter ons te laten en met eigen ogen te aanschouwen of het ‘ruige zuiden’ echt zo ‘stunning’ is als iedereen zegt.

Daar gingen we. Met de ferry 3,5 uur over de Cook Strait. Het was wat ze noemen een ‘bumpy ride’. Wij waren namelijk niet de enige die hadden besloten om van koers te veranderen. Ook het weer deed gezellig mee. Sinds begin deze maand is het hier op de zuiderlijk halfrond namelijk officieel herfst. En hoewel we tot nu toe nog erg geluk hebben gehad met het weer, lijken de beruchte dagen van regen en grijze wolken steeds dichterbij te komen.

Gelukkig waren we het weermannetje dit maal te snel af. Het slechte weer in winderig Wellington achtergelaten, kwamen we aan wal met zon en blauwe lucht. Kijk, dat is een goed begin!

Het werd nog beter toen we onze dag in het Abel Tasman National Park mochten doorbrengen met werkelijk de meest strakblauwe lucht en azuurblauwe zee. De korte broek en slippers konden weer uit de tas (jippie!) en we genoten van de eerste meest fantastische landschappen die het zuiden ons had te bieden. We kregen er zo de zomer van in onze bol, dat we maar weer eens besloten om in de auto te gaan kamperen.

Te vroeg gejuichd. Aangekomen in Greymouth (juist ja, GREYmouth), had mister weatherman ons toch weten te vinden en kwam de regen ’s nachts met bakken uit de lucht. Maar dat was nog niet genoeg. Ook ’s ochtends wisten de druppels van geen ophouden en aangekomen op de camping bij Franz Josef regende het nog steeds. Van de bewuste gletsjer die we wilden bekijken was in de verste verte geen spoor te vinden. Het enige wat enigzins op een berg deed lijken, waren de dikke grijze wolken die ons de rest van de dag in onze auto deden doorbrengen.

Zou het nu echt gedaan zijn met de zomer en het mooie weer?, vroegen we ons angstig af. Gelukkig bleek het mee te vallen en mochten we na een lange miserabele dag de zon weer met open armen begroeten. En wat een verschil die zon maakt!  Gletsjers, ruige bergen, toverachtige weerspiegelingen in waters, helblauwe meren. Het was of al het moois zich ineens aan ons openbaarde. We hadden het ene mooie uitzicht nog niet achter de kiezen, of onze mond viel alweer open bij het volgende landschap. We moeten toegeven: tot nu toe is alles waar van wat ze over het Zuidereiland zeggen. Ruig, ruw, ongerept en prachtig: in één woord prachtig.

Of het weer ook zo prachtig zal blijven gedurende de rest van onze trip ‘down south’, dat zal nog moeten blijken. De voorspellingen zijn wisselvallig en de nachten inmiddels behoorlijk fris, waardoor we niet zelden lichtelijk liggen te rillen in onze slaapzak (Sophie tenminste). Gelukkig maakt al het moois hier een hoop goed en zijn de uitzichten hartverwarmend genoeg om de koude kampeernachten snel te doen vergeten. Tijd dus om de slaapzak in te kruipen en te dromen van een eindeloze zomer in een eindeloos prachtig land.

Christelijke waarden en Schotse hartelijkheid – Stewie en Sophie gaan op familiebezoek in Wainuiomata

8 jaar geleden was Sophie er voor het eerst. Op aandringen van haar moeder (‘ze zouden het echt ontzettend op prijs stellen als je langskomt’) belde ze hen op. Het gesprek was ronduit hartelijk (ze vonden het inderdaad geweldig als ze langs zou komen), maar ook een beetje onwennig. Want wat wist ze nou eigenlijk van deze mensen? Niet veel meer dan dat het familie van haar was. Verre familie (letterlijk en figuurlijk). Familie die ze nooit had gezien en waar ze eigenlijk verder ook maar weinig van had gehoord. Oude mensen bovendien. Wat had ze daar eigenlijk te zoeken?

Alle vragen en onzekerheden vielen echter weg toen ze de ochtend erop in Wellington bij haar hostel werd opgehaald. Daar uit de auto stapte namelijk een man, die zonder twijfel wel in haar stamboom móest voorkomen! Het was onmiskenbaar. Als twee druppels water. De man die daar stond was oom Bas: de broer van Sophie’s opa, die in de jaren ’50 naar Nieuw Zeeland was geëmigreerd en daar met de Schotse Eileen was getrouwd. Weg van Nederland, weg van de oorlog en op naar een nieuw leven in een nieuw land.

Een week lang zou Sophie bij hen blijven. Ontvangen met gevulde koeken (speciaal voor haar in een Nederlandse winkel gehaald), een groot comfortabel bed en tripjes in de omgeving, was het een ontzettend vriendelijk en warm welkom, bij mensen die ze niet en toch ook weer wel kende.

Het enige punt waarop ze ook na die ene week complete vreemdelingen van elkaar zouden blijven, was het geloof. Met een jonge vrije backpacker die nog nooit op zondag een kerkdienst heeft bijgewoond en twee oudere mensen waarbij God een meer dan centrale rol speelt, was het soms – van beide kanten – wat aanpassen. Er werd hardop gebeden voor het eten, uit de bijbel gelezen na het eten en uitspraken als ‘Oh my God’ (iets wat Sophie na 6 maanden reizen inmiddels als bijna standaard uitroep in haar Engelse vocabulaire had zitten) werden op zijn zachtst gezegd niet echt op prijs gesteld.

Maar ondanks dat het Bas en Eileen ook na een week Wainuiomata niet was gelukt om de heidense Sophie enigzins te bekeren, was er ondanks deze ‘geloofskwestie’ een band ontstaan, die ook in de jaren na hun eerste ontmoeting zou blijven bestaan.

En nu, 8 jaar later, stond Sophie er weer. Zelfde huis, zelfde plaats. Alleen Sophie met een man rijker en Eileen een man armer. Oom Bas was namelijk twee maanden daarvoor vrij plotseling overleden.

Ondanks deze treurige omstandigheden, was de vriendelijkheid en hartelijkheid echter nog steeds net zo aanwezig als de eerste keer. Ontvangen met quiche en salade werden onze buikjes eerst goed gevuld, alvorens we naar onze kamer werden geleid. Dezelfde kamer als 8 jaar geleden, met nog steeds hetzelfde grote, comfortabele tweepersoonsbed. En hoewel het eigenlijk tegen Eileen’s principes inging (we zijn immers niet getrouwd), mochten we bij hoge uitzondering samen op een kamer slapen. ‘I only allow it, because you’re family’, aldus Eileen.

De rest van de dagen werden afwisselend gevuld met samen ontbijten, bijpraten over familie, bezoeken van dochter Joy, puzzelen, wat klusjes opknappen in de tuin en het graf bezoeken van oom Bas (of ‘Bob’, zoals ze hem noemt). Voor een mensje voorbij de tachtig komt Eileen nog steeds ontzettend helder en pienter over. Het enige dat haar parten begint te spelen is haar fysieke energie en het feit dat ze snel moe is. Daarnaast mag ze op het eerste oog heel wereldwijs en bij de tijd lijken, maar is ze in haar geloof nog steeds net zo standvastig als toen. Hoewel het onderwerp niet ontzettend veel ter sprake werd gebracht en slechts één keer de vraag werd gesteld ‘Do have any plans to get married soon?’, is het toch te merken dat het een barrière is die tussen haar en ons in blijft staan.

Maar wel geloof of geen geloof. Fish & chips lust iedereen en naar wat wij hebben mogen ervaren lust Eileen er wel pap van. Met z’n drieën, in de auto, plastic bordjes op schoot. Eerst een gebedje en daarna; hap, slik, burp! Eileen’s vis was weg voordat wij ook maar een hap hadden genomen. Tegen dit soort momenten kan geen leeftijdsverschil, verre familieband of God op. Het enige dat op zo’n moment geldt, is dat je elkaar in je waarde laat en geniet van de band die er wel is. Een familieband; met een flinke dosis vriendelijkheid en gastvrijheid. Amen.